Nele in 'Trou'
Erik in 'naamloze 7a' rechts van 'Dévers s'y colle'
Dan met Bart en Igor 2 dagen ravotten op de blokjes. Igor is duidelijk in vorm. Bart en ik waren zeker niet aan't prutsen, maar dat viel niet op naast Igor. Zijn toplijstje voor 2 dagen: Sur-Prises 7c, Divine Décadence 7b, Brulaap 7a+, Jokari 7a+, Sale Affaire 7a, Infinite Down 7a, La Bérézina 7c, Crazy Horse 7b, Gauche 7a, Le Petit Phoque 7a, Trou 7a, Concept 6c+. Vooral 'la Bérézina' en 'sur-prises' maken een diepe indruk.
Igor in 'crazy horse' (fotograaf Bart)
Igor in 'Sale affaire' (fotograaf Bart)
Voor mezelf eindelijk 'crazy horse' kunnen klimmen. Zeer mooi probleem, dat voor mij met 4 extra bewegingen als standaard, alsnog is gelukt. Bart klimt 'le petit phoque' en 'jokari'. Ook 'sale affaire' kwam hij bijzonder dichtbij. 'T was weer tof in de bos!
maandag 4 oktober 2010
Ettringen - Trizeps en super nova
Met de bende na Ettringen (D) met (te) heet weer.
Na de opwarmer 'Amerikanische traum'(6b) zijn de beentjes gewoon een de spreidstanden. Ik pas wegens reeds gedaan, Bart en Sandrine vlammen. Bart probeert 'Trizeps'(6b+) nog wat zoeken en doet daarna met de vingers in de neus.
Na een toprope opwarmer klim ik hem uit. Redelijk content, had er al 2 dagen ervoor in gewerkt. Laten we zeggen dat de route me niet zo ligt. Maar zeker een mooie route. Het klemblokje halfweg helpt wel voor de moraal. Sandrine vlamt gewoon flash, chapeau. Tussendoor klimmen we de verplichte barstroute 'Irrgarten'(5+), duidelijk te warm weer voor zo'n route. Daarna wordt er gewerkt in 'supernova'(7a) zonder succes. Lijkt eerder een vingervreter en gedrocht voor extra grote mensen.
Bart in 'super nova'
Vandaag tijd gestoken in't herstellen van de BRT-boormachine. Een nieuw metalen kapje gemaakt voor de luchtfilter i.p.v. het half kapotte plastieke. Voorlopig werkt het alvast!
Boormachine BRT met de 'nieuwe' luchtfilter
Na de opwarmer 'Amerikanische traum'(6b) zijn de beentjes gewoon een de spreidstanden. Ik pas wegens reeds gedaan, Bart en Sandrine vlammen. Bart probeert 'Trizeps'(6b+) nog wat zoeken en doet daarna met de vingers in de neus.
Na een toprope opwarmer klim ik hem uit. Redelijk content, had er al 2 dagen ervoor in gewerkt. Laten we zeggen dat de route me niet zo ligt. Maar zeker een mooie route. Het klemblokje halfweg helpt wel voor de moraal. Sandrine vlamt gewoon flash, chapeau. Tussendoor klimmen we de verplichte barstroute 'Irrgarten'(5+), duidelijk te warm weer voor zo'n route. Daarna wordt er gewerkt in 'supernova'(7a) zonder succes. Lijkt eerder een vingervreter en gedrocht voor extra grote mensen.
Bart in 'super nova'
Vandaag tijd gestoken in't herstellen van de BRT-boormachine. Een nieuw metalen kapje gemaakt voor de luchtfilter i.p.v. het half kapotte plastieke. Voorlopig werkt het alvast!
Boormachine BRT met de 'nieuwe' luchtfilter
maandag 27 september 2010
Eco-werkdag van Limburgse Bergsport Vereniging
We werken hard aan een sector 'the wall' in 'Pont à Lesse'. We maken de wand toegankelijk door het kappen van bomen. Met deze bomen timmeren we de de terrassen in elkaar aan de voet van de wand.
sector 'the wall'
Op vraag van de hoteleigenaar verwijderen Iris en Bies ook nog enkele grote losse blokken aan de start van de via-ferrata. Eén blok kantelt zijdelings naar de start van de eerste beugels van de via-ferrata. Dus nu is er een opstapje.
Blokje aan start via-ferrata
Onze klimdag op zondag is redelijk in't water gevallen. Maar alvast een leuk weekend waarbij er veel werk is verzet.
Jo creatief met de kettingzaag
Iris, Bies en Peter werken aan de plateau's. Eddy en Jo lopen daaronder ergens in de steenslag zone!
sector 'the wall'
Op vraag van de hoteleigenaar verwijderen Iris en Bies ook nog enkele grote losse blokken aan de start van de via-ferrata. Eén blok kantelt zijdelings naar de start van de eerste beugels van de via-ferrata. Dus nu is er een opstapje.
Blokje aan start via-ferrata
Onze klimdag op zondag is redelijk in't water gevallen. Maar alvast een leuk weekend waarbij er veel werk is verzet.
Jo creatief met de kettingzaag
Iris, Bies en Peter werken aan de plateau's. Eddy en Jo lopen daaronder ergens in de steenslag zone!
woensdag 8 september 2010
Tour Volant part II
Opnieuw oude route nieuw leven ingeblazen. Voor eerst slaghaken als zandkoekjes uit de wand zien kruimelen. Een ganse bende deze keer: Tom, Jo, Iris, Bies, Peter. Enkele mooie routes ontdekt. Het harde werk heeft wel zijn effect op de vingers.
Kobe's pinkje
Tour Volant
Iedereen bedankt voor de grote inzet. Wat een leuke bende. Die maar blijft klimmen.
Kobe's pinkje
Tour Volant
Iedereen bedankt voor de grote inzet. Wat een leuke bende. Die maar blijft klimmen.
vrijdag 3 september 2010
Tour Volant - Flying Tower
Een zwaar weekend! Met Peter een oude klimroute terug nieuw leven ingeblazen. Een goed gevulde dag, klimop en losse stenen liggen sleuren. En in wat voor een rotsroute, een schoorsteen die eindigd in een dak met hoekversnijding. Een oude roestige half afgebroken slaghaak geeft de weg aan. De klimop raakt beneden volledig verstrikt in een aantal dunne boompjes. Halsbrekende toeren moeten uithalen om de hoop takken te ontwarren. Niet mijn beste idee! Hangend in het statisch touw met boomzaag balancerend op een hoop takken en klimop, yihaa! Oftewel geschaafde tarzan! En ondanks aandachtige touwbehandeling toch een steen langs het statistisch touw gejaagd. De schade: een 100m touw op 40m van het einde 3/4 overgeschaafd. Een 'paar' schaafwondjes van bovenop die hoop takken in een doornstruik te springen. Hoewel het poetswerk niet klaar is, wil ik kost wat kost de schoorsteen proberen. Peter trapt in de start een grote trede uit en schaaft zijn enkelgewricht goed open. De soms vochtige en geranium-zand-bak-achtige grepen maken het niet gemakkelijk. De moeilijkheidsgraad zal ergens 5c / 6a zijn vermoed ik.
Sector 'Tour volant' - hoogte 20m
De dag erna afgesproken met old-school rebolter Wim om verder te werken. We prulllen verder en testen de 2 aangrenzende routes. De linkse, een golvende wand met sublieme passen en grepen. Buiten 1 pas lukt alles. De rechtse blijkt ook de moeite, een rechte wand met redelijke grepen tot een groot terras. Op het terras komen is 'interressant', Wim wringt er een worstel-beweging uit. Ik moet een ander methode zoeken. Een 'heelhook' op terras, een onderhands lipje halen en handwisselen. Voet uitdrukken op het terras tot je rechtstaat. Iets 6a/b-achtig? De overhangende toren is ook verkend. Ik ben nog niet zo zeker of deze toren eigenlijk vaststaat. Tussen de hoofdwand en de toren is een 20cm brede spleet. De sector is hierbij hernoemd tot 'Tour volant' of 'vliegende toren'. Hopelijk heb ik ongelijk!
Sector 'Tour volant' - hoogte 20m
De dag erna afgesproken met old-school rebolter Wim om verder te werken. We prulllen verder en testen de 2 aangrenzende routes. De linkse, een golvende wand met sublieme passen en grepen. Buiten 1 pas lukt alles. De rechtse blijkt ook de moeite, een rechte wand met redelijke grepen tot een groot terras. Op het terras komen is 'interressant', Wim wringt er een worstel-beweging uit. Ik moet een ander methode zoeken. Een 'heelhook' op terras, een onderhands lipje halen en handwisselen. Voet uitdrukken op het terras tot je rechtstaat. Iets 6a/b-achtig? De overhangende toren is ook verkend. Ik ben nog niet zo zeker of deze toren eigenlijk vaststaat. Tussen de hoofdwand en de toren is een 20cm brede spleet. De sector is hierbij hernoemd tot 'Tour volant' of 'vliegende toren'. Hopelijk heb ik ongelijk!
vrijdag 20 augustus 2010
Alpinisme in Champex - Arolla - Chamonix
We starten op onze geliefde camping in 'la fouly' met Bart. Een stevige aanloop naar 'cabane du Trient' in de Champex vallei, waar we 's nachts amper slapen. Mijn rugzak staat onder het raam, en de nachtelijke regen doet zijn werk. Ik neem hem juist op tijd weg voordat alles nat is. Dan de snurkers, ongelooflijk! Dat ne mens zo'n lawaai kan maken? Een klein onbijt en dan aanlopen naar de 'Aiguille Purtscheller' (3475m) voor de zuidgraat.
Aiguille Dorée met 'Col copt', duidelijk niet in conditie.
Aiguille Purtscheller
We kruipen over de 'rimaye' naar de start van de route, maar we vertrouwen het weer niet. Veel wind en onheilspellende wolken vanuit Chamonix. We beslissen dan maar over te gaan op een gletscherwandeling. We dalen af via 'col du tour' om zo aan te sluiten op de normaal route van 'petite fourche' (3520m). Een leuke wandeling met wat klauteren op de rotsgraat op het einde. We hadden eigenlijk kunnen doorsteken naast 'Tête Blanche' ipv in die diepe put van de 'col' weer omhoog te moeten. Maar onder het moto 'da is goed voor de fysiek?' kruipen we er weer op. We beslissen om af te dalen naar de lager gelegen hut 'cabane d'Orny'. Gezelliger en enkele oude bekenden ontmoet, namelijk: Iris en Bies op stage met LBV. Opnieuw vroeg op voor een 2 poging op 'aiguille Purtscheller'. We staan samen met een britse gids en zijn amerikaanse klant aan de start van de rotsroute. Bart start met de eerste touwlengte (5c/6a). Best pittig, een serie barsten die eindigen in een grote hoekversnijdig, waar de crux zit. De tweede touwlengte (4c) is iets eenvoudiger, voornamelijk parcours zoeken op luchtige rotsgraat. Waarna ik vanaf de rotstoren mij dadelijk laat zakken tot de volgende relais. Bart volgt en ik laat hem zakken. Dan volgen 2 eenvoudige touwlengtes, waarna we eindelijk aan de voet van de grote schoorsteen staan. Het is mijn beurt, het ziet er stevig uit. Het blijkt allemaal best mee te vallen. Een zeer impressionante touwlengte, hoewel Bart met rugzuk hier waarschijnlijk anders over denkt. Het 2dee deel van de schoorsteen is kort. Ik zoek een weg naar boven en vind nog een super mooie barst / hoekversnijding. Gewoon genieten, wegens touwwrijving maak ik relais zo'n 10m onder de top. Bart mag de laatste crux doen naar de top. Klemmen in een hoekversnijding. En dan top. De britse gids volgt de standaard afdaalpiste. Wij volgen de afdaalroute beschreven in de topo. Na enkele rappels en wat zoekwerk. Staan we terug net boven de rimaye bij onze rugzakken en beetje natte klimschoenen van de sneeuw. We besluiten af te dalen tot de vallei. De weervoorspellingen van de volgende dagen zijn niet goed.
We lopen aan naar 'cabane des dix' samen met Lieselot, Thomas en Rine in Arolla. Een vrolijke bende en een rustige dagske. We warmen op met de normaalroute op 'la Luette' (3548m) om Lieselot de kans te geven te wennen aan de hoogte. De rest van de bende is al een beetje geacclimatiseerd. Het eten is super, wie gaat er klagen als't 'à volonté' is?
Thomas, Lieselot en Sandrine op weg naar top 'La Luette'
De gletscher voor 'La Luette' is een waar doolhof voor een paar honderd meter. Een zeer oude laag ijs met een dun laagje verse sneeuw. Redelijk verraderlijk om in een spalt te vallen. We zoeken voorzichtig een weg naar boven. Eens doorheen het doolhof, is het wandelen tot boven. Een leuke tocht. Rustig een koekske en een mooi uitzicht op vele toppers van de Alpen. Yes, straks opnieuw eten. Het liggen in de zon is niet voor mij, die sessie van een paar uur op de rustdag voel ik nog redelijk goed ( en dit zeker nog een week lang ).
De 'Montblanc de Cheilon' (3869m) is de volgende interessante berg in de omgeving. We kiezen voor de voorjaarsroute. Een mooi parcours, waarbij je een weg moet zoeken doorheen de vele spalten. Dit was alvast een beter optie dan de drukke route op de rotsgraat.
Op weg naar 'Montblanc de Cheilon'
We vorderen snel en net voor de voortop staat een stevige wind. Dan komt de leuke rotsgraat. Vooral de laatste touwlengte is een leuke uitdaging. Solide rots met grote grepen en goede zekeringsmogelijkheden. Iedereen raakt zonder veel problemen op de top.
Lieselot tussen de ijstorens bij beklimming 'Montblanc de Cheilon'
De afdaling verloop super vlot. Dus opnieuw zonnen en wachten op weer eten! Yes. We eten deze keer buiten op't terras. De hut is volledig volgeboekt.
De bende met zicht op de top van 'Montblanc de Cheilon'
Montblanc de Cheilon
Sandrine 0.001cm voor de top 'Montblanc de Cheillon'
Cabane des dix
We bestuderen de route voor morgen alvast, de overschrijding van de 'Pigne d'Arolla' (3796m). Opnieuw een kort ontbijt en deze keer een dikkere rugzak, omdat we voor de overschrijding gaan. Het merendeel van de route is stappen op firn.
Pigne d'Arolla
De start bij de overgang van ijs naar firn ligt wat slecht, de rest is echter perfect in conditie, zelfs met het extreem warme weer. Achter elke helling schuilt weer een ander vergezicht. Voordat ik het besef staan we op de top. De afdaling gaat vlot, zelfs in de papsneeuw. Een stukje taart in de hut en dan dalen we verder af naar de Arolla. En Yes, een lekker etentje met de dames in Martigny.
Omdat er veel weerberichten volgen met onstabiel weer, besluiten Bart en ik tussendoor enkele routes op 'le Brévent' in Chamonix te proberen. De rots is 'gneiss' met voornamelijk volledig volledig behaakte routes.
We wilden starten met 'le poème à Lou', maar ik maak een foutje met het lezen van de topo. En we besluiten een andere route te kiezen: 'la voie frison-roche' 200m TD- max 6a obligatoire 5c, volledig behaakt. link topo.
In de eerste touwlengte zit een stevige pas op een dalletje (6a). Toch even slikken voor mij, met rugzak. De 2e touwlengte (5b) is oppassen, als je van de route afwijkt is de rots fragiel. De 3e touwlengte (5c) is mooi. Een traverse met een evenwichtspasje zonder handgrepen duiken naar rechts. Dan 'Bouchon' of file. Een fris wandje en een uurke wachten, bibberen. Mijn beurt, oef. Een atletische 6a, klemtechnieken in een hoekversnijding. Duidelijk de laatste jaren toch beter leren klimmen, het liep vlot. Dan een wandeling over een terrasband. De laatste touwlengte is opnieuw mooi, 30m hoekversnijding (5c). Nooit moeilijk, wel altijd zoeken. Een leuke route, met teveel prutsers in de route. Dus wees op tijd op de teleferique! Een ganse dag in de mist gezetten en toch kunnen klimmen. Good choice!
Onze 2e poging in 'le poème à Lou' strand met een bende prutsers voor ons. We beslissen om in de aangrenzende route te starten, moeilijker, maar geen prutsers, die 0,00001m/min klimmen. Dus we starten 'la fin de babylone' 220m ED- max 6c obligatoire 6b, volledig behaakt.
De eerste touwlengte is technisch 6a maar niet moeilijk. De 2e touwlengte start met een athletisch dakje 6b. Dan volg er een stevige touwlengte 6b+, voornamelijk goed route lezen en de juiste grepen kiezen. De 4e touwlengte is een luchtige traverse, evenwichtswerk. Die ik verpruts met eventjes het setjes te pakken, leesfoutje! Dan een continue verticale 6b. Dan de 2e crux van de route, een 6c dakje. Het dakje gaat vlot, maar eens erop staat volgt nog wat geconcentreerd voetenwerk. Dan een verticale tot overhangende wand op grote grepen (6b). De uitklim is eenvoudig op 2m na (6a). Nog ne lekkere zandkoek van de bakker and bob's your uncle. Elke touwlengte op mooie en solide gneiss, met veel variatie in de touwlengtes.
We bezoeken ook het bouldergebiedje van de 'col de Montets' (Chamonix). Een leuk gebiedje als je eens een half dagje tijd hebt. Niet groot, maar enkele leuke blokken. Er zijn er 2 zeer dicht bij elkaar namelijk sektor 'Argentière' en sektor 'Vallorcine'. De eerste is de grootste met het meeste mogelijkheden.
Bart en Kobe na't eten
Als allerlaatste poging in het wispelturige weer proberen we de 'Zinalrothorn' in Zermatt.
Aanloop naar Rothorn hut
Na de aanloop en het verplichte schaakspelleke, waarbij ik het allerlaatste en kleinste jupilerke win van den bak, sneeuwt het de ganse nacht. Het ontbijt is uitgesteld en we ontdekken later een mooi besneeuwd landschap. Einde oefening.
Sneeuwballengevecht naast Rothorn hut
Zicht op Monte rosa massief
Aiguille Dorée met 'Col copt', duidelijk niet in conditie.
Aiguille Purtscheller
We kruipen over de 'rimaye' naar de start van de route, maar we vertrouwen het weer niet. Veel wind en onheilspellende wolken vanuit Chamonix. We beslissen dan maar over te gaan op een gletscherwandeling. We dalen af via 'col du tour' om zo aan te sluiten op de normaal route van 'petite fourche' (3520m). Een leuke wandeling met wat klauteren op de rotsgraat op het einde. We hadden eigenlijk kunnen doorsteken naast 'Tête Blanche' ipv in die diepe put van de 'col' weer omhoog te moeten. Maar onder het moto 'da is goed voor de fysiek?' kruipen we er weer op. We beslissen om af te dalen naar de lager gelegen hut 'cabane d'Orny'. Gezelliger en enkele oude bekenden ontmoet, namelijk: Iris en Bies op stage met LBV. Opnieuw vroeg op voor een 2 poging op 'aiguille Purtscheller'. We staan samen met een britse gids en zijn amerikaanse klant aan de start van de rotsroute. Bart start met de eerste touwlengte (5c/6a). Best pittig, een serie barsten die eindigen in een grote hoekversnijdig, waar de crux zit. De tweede touwlengte (4c) is iets eenvoudiger, voornamelijk parcours zoeken op luchtige rotsgraat. Waarna ik vanaf de rotstoren mij dadelijk laat zakken tot de volgende relais. Bart volgt en ik laat hem zakken. Dan volgen 2 eenvoudige touwlengtes, waarna we eindelijk aan de voet van de grote schoorsteen staan. Het is mijn beurt, het ziet er stevig uit. Het blijkt allemaal best mee te vallen. Een zeer impressionante touwlengte, hoewel Bart met rugzuk hier waarschijnlijk anders over denkt. Het 2dee deel van de schoorsteen is kort. Ik zoek een weg naar boven en vind nog een super mooie barst / hoekversnijding. Gewoon genieten, wegens touwwrijving maak ik relais zo'n 10m onder de top. Bart mag de laatste crux doen naar de top. Klemmen in een hoekversnijding. En dan top. De britse gids volgt de standaard afdaalpiste. Wij volgen de afdaalroute beschreven in de topo. Na enkele rappels en wat zoekwerk. Staan we terug net boven de rimaye bij onze rugzakken en beetje natte klimschoenen van de sneeuw. We besluiten af te dalen tot de vallei. De weervoorspellingen van de volgende dagen zijn niet goed.
We lopen aan naar 'cabane des dix' samen met Lieselot, Thomas en Rine in Arolla. Een vrolijke bende en een rustige dagske. We warmen op met de normaalroute op 'la Luette' (3548m) om Lieselot de kans te geven te wennen aan de hoogte. De rest van de bende is al een beetje geacclimatiseerd. Het eten is super, wie gaat er klagen als't 'à volonté' is?
Thomas, Lieselot en Sandrine op weg naar top 'La Luette'
De gletscher voor 'La Luette' is een waar doolhof voor een paar honderd meter. Een zeer oude laag ijs met een dun laagje verse sneeuw. Redelijk verraderlijk om in een spalt te vallen. We zoeken voorzichtig een weg naar boven. Eens doorheen het doolhof, is het wandelen tot boven. Een leuke tocht. Rustig een koekske en een mooi uitzicht op vele toppers van de Alpen. Yes, straks opnieuw eten. Het liggen in de zon is niet voor mij, die sessie van een paar uur op de rustdag voel ik nog redelijk goed ( en dit zeker nog een week lang ).
De 'Montblanc de Cheilon' (3869m) is de volgende interessante berg in de omgeving. We kiezen voor de voorjaarsroute. Een mooi parcours, waarbij je een weg moet zoeken doorheen de vele spalten. Dit was alvast een beter optie dan de drukke route op de rotsgraat.
Op weg naar 'Montblanc de Cheilon'
We vorderen snel en net voor de voortop staat een stevige wind. Dan komt de leuke rotsgraat. Vooral de laatste touwlengte is een leuke uitdaging. Solide rots met grote grepen en goede zekeringsmogelijkheden. Iedereen raakt zonder veel problemen op de top.
Lieselot tussen de ijstorens bij beklimming 'Montblanc de Cheilon'
De afdaling verloop super vlot. Dus opnieuw zonnen en wachten op weer eten! Yes. We eten deze keer buiten op't terras. De hut is volledig volgeboekt.
De bende met zicht op de top van 'Montblanc de Cheilon'
Montblanc de Cheilon
Sandrine 0.001cm voor de top 'Montblanc de Cheillon'
Cabane des dix
We bestuderen de route voor morgen alvast, de overschrijding van de 'Pigne d'Arolla' (3796m). Opnieuw een kort ontbijt en deze keer een dikkere rugzak, omdat we voor de overschrijding gaan. Het merendeel van de route is stappen op firn.
Pigne d'Arolla
De start bij de overgang van ijs naar firn ligt wat slecht, de rest is echter perfect in conditie, zelfs met het extreem warme weer. Achter elke helling schuilt weer een ander vergezicht. Voordat ik het besef staan we op de top. De afdaling gaat vlot, zelfs in de papsneeuw. Een stukje taart in de hut en dan dalen we verder af naar de Arolla. En Yes, een lekker etentje met de dames in Martigny.
Omdat er veel weerberichten volgen met onstabiel weer, besluiten Bart en ik tussendoor enkele routes op 'le Brévent' in Chamonix te proberen. De rots is 'gneiss' met voornamelijk volledig volledig behaakte routes.
We wilden starten met 'le poème à Lou', maar ik maak een foutje met het lezen van de topo. En we besluiten een andere route te kiezen: 'la voie frison-roche' 200m TD- max 6a obligatoire 5c, volledig behaakt. link topo.
In de eerste touwlengte zit een stevige pas op een dalletje (6a). Toch even slikken voor mij, met rugzak. De 2e touwlengte (5b) is oppassen, als je van de route afwijkt is de rots fragiel. De 3e touwlengte (5c) is mooi. Een traverse met een evenwichtspasje zonder handgrepen duiken naar rechts. Dan 'Bouchon' of file. Een fris wandje en een uurke wachten, bibberen. Mijn beurt, oef. Een atletische 6a, klemtechnieken in een hoekversnijding. Duidelijk de laatste jaren toch beter leren klimmen, het liep vlot. Dan een wandeling over een terrasband. De laatste touwlengte is opnieuw mooi, 30m hoekversnijding (5c). Nooit moeilijk, wel altijd zoeken. Een leuke route, met teveel prutsers in de route. Dus wees op tijd op de teleferique! Een ganse dag in de mist gezetten en toch kunnen klimmen. Good choice!
Onze 2e poging in 'le poème à Lou' strand met een bende prutsers voor ons. We beslissen om in de aangrenzende route te starten, moeilijker, maar geen prutsers, die 0,00001m/min klimmen. Dus we starten 'la fin de babylone' 220m ED- max 6c obligatoire 6b, volledig behaakt.
De eerste touwlengte is technisch 6a maar niet moeilijk. De 2e touwlengte start met een athletisch dakje 6b. Dan volg er een stevige touwlengte 6b+, voornamelijk goed route lezen en de juiste grepen kiezen. De 4e touwlengte is een luchtige traverse, evenwichtswerk. Die ik verpruts met eventjes het setjes te pakken, leesfoutje! Dan een continue verticale 6b. Dan de 2e crux van de route, een 6c dakje. Het dakje gaat vlot, maar eens erop staat volgt nog wat geconcentreerd voetenwerk. Dan een verticale tot overhangende wand op grote grepen (6b). De uitklim is eenvoudig op 2m na (6a). Nog ne lekkere zandkoek van de bakker and bob's your uncle. Elke touwlengte op mooie en solide gneiss, met veel variatie in de touwlengtes.
We bezoeken ook het bouldergebiedje van de 'col de Montets' (Chamonix). Een leuk gebiedje als je eens een half dagje tijd hebt. Niet groot, maar enkele leuke blokken. Er zijn er 2 zeer dicht bij elkaar namelijk sektor 'Argentière' en sektor 'Vallorcine'. De eerste is de grootste met het meeste mogelijkheden.
Bart en Kobe na't eten
Als allerlaatste poging in het wispelturige weer proberen we de 'Zinalrothorn' in Zermatt.
Aanloop naar Rothorn hut
Na de aanloop en het verplichte schaakspelleke, waarbij ik het allerlaatste en kleinste jupilerke win van den bak, sneeuwt het de ganse nacht. Het ontbijt is uitgesteld en we ontdekken later een mooi besneeuwd landschap. Einde oefening.
Sneeuwballengevecht naast Rothorn hut
Zicht op Monte rosa massief
donderdag 19 augustus 2010
Ettringen in de zomerhitte!
Een topdagje in Ettringen (D) met Bart en Sandrine. Het vakantie verslag steekt nog in het typmachine. Dus nog even geduld.
Na een beetje zoeken vinden we eindelijk het juiste gat in de grond, namelijk 'Schwarzer Zirkel'. Boven in de maisvelden is't snikheet. Beneden in de steengroeve is het zelfs frisjes. Bart schiet al snel in '1000 Teufel'(6b). Duidelijk een harde opwarmer. Ik geraak er nipt op.
Ettringen sektor 'Schwarzer Zirkel'
Bart in '1000 Teufel'
Dan klimmen we de hoekversnijding ernaast 'Seinesgleichen geschieht'(6a). Leuk met opnieuw 1 stevige blokpas. Bart start in 'Presskopf' (6a+/6b), wat een startpassen? Een hielhook aan je hand en daarna nog athletisch evenwicht zoeken. Het lukt dankzij de methode van Bart.
Kobe in 'Presskopf'
Dan de barst van 'Feurertaufe'(6c). De beginpas is venijnig scherp. Bart werkt hem uit en daarna eenvoudig af. Sandrine lost de startpas uiteindelijk op zonder de scherpe greep, en cruised hem tot boven. Ik durf de scherpe greep niet te nemen en de andere methode is voor mij te gefrommeld. Van de passen in de eindbarst lukt mij niet veel.
Bart in 'Feuertaufe'
Tussendoor doen we een eenvoudige route 'blutiger samstag'(5c), dat Sandrine rustig uitklimt. Ik geraak zelfs niet tot het relais, de handjes doen zeer van al dat klemmen.
Sandrine cruised 'Blutiger Samstag'
Bart valt 'Oger'(6c/6c+) aan. We missen onze grootste camalot (thuis gelaten wegens te zwaar ), de barst is duidelijk van een foute maat, de vuisten klemmen net niet, wegens te breed. Ik klim hem na, moet dat barstklimmen toch ooit leren. Handen voor de eerste maal getaped, duidelijk nuttig. Maar een stukje vergeten en daar staat nu een mooi korstje op. Kortweg barsttechniek is duidelijk een andere wereld, waar ik nog veel moet leren. Dan nog een wandelingske in het dorpje 'Mayen' met een lekkere etentje in op een terrasje.
Na een beetje zoeken vinden we eindelijk het juiste gat in de grond, namelijk 'Schwarzer Zirkel'. Boven in de maisvelden is't snikheet. Beneden in de steengroeve is het zelfs frisjes. Bart schiet al snel in '1000 Teufel'(6b). Duidelijk een harde opwarmer. Ik geraak er nipt op.
Ettringen sektor 'Schwarzer Zirkel'
Bart in '1000 Teufel'
Dan klimmen we de hoekversnijding ernaast 'Seinesgleichen geschieht'(6a). Leuk met opnieuw 1 stevige blokpas. Bart start in 'Presskopf' (6a+/6b), wat een startpassen? Een hielhook aan je hand en daarna nog athletisch evenwicht zoeken. Het lukt dankzij de methode van Bart.
Kobe in 'Presskopf'
Dan de barst van 'Feurertaufe'(6c). De beginpas is venijnig scherp. Bart werkt hem uit en daarna eenvoudig af. Sandrine lost de startpas uiteindelijk op zonder de scherpe greep, en cruised hem tot boven. Ik durf de scherpe greep niet te nemen en de andere methode is voor mij te gefrommeld. Van de passen in de eindbarst lukt mij niet veel.
Bart in 'Feuertaufe'
Tussendoor doen we een eenvoudige route 'blutiger samstag'(5c), dat Sandrine rustig uitklimt. Ik geraak zelfs niet tot het relais, de handjes doen zeer van al dat klemmen.
Sandrine cruised 'Blutiger Samstag'
Bart valt 'Oger'(6c/6c+) aan. We missen onze grootste camalot (thuis gelaten wegens te zwaar ), de barst is duidelijk van een foute maat, de vuisten klemmen net niet, wegens te breed. Ik klim hem na, moet dat barstklimmen toch ooit leren. Handen voor de eerste maal getaped, duidelijk nuttig. Maar een stukje vergeten en daar staat nu een mooi korstje op. Kortweg barsttechniek is duidelijk een andere wereld, waar ik nog veel moet leren. Dan nog een wandelingske in het dorpje 'Mayen' met een lekkere etentje in op een terrasje.
Abonneren op:
Posts (Atom)