zondag 19 april 2015

Stoumont - crashpad fun

Opnieuw wat boulders geopend in Stoumont. Nu met Iris, Bies en Marty.
Het zijn wel de laagste boulders van de bos, maar de zitstarten zijn blijkbaar toch niet te onderschatten.
Dit was hun eerste kennismaking met het openen van boulders. Niet moeilijk en veel vrijheid om je eigen ding te doen. Het was nog redelijk fris in de bos, maar toch een super mooie dag buiten. We zullen nog eens een pintje moeten drinken om de namen van de geopende boulders te verzinnen.

Bies in boulder n°3 - sector 'crashpad fun'

Marty in boulder n°3 - sector 'crashpad fun'
We hebben een nieuw bloc geopend, namelijk de 'crashpad fun' bloc

Topo 'crashpad fun'
Alle boulders zijn zitstart. (Départ Assis = DA )
1. ... - 3 (DA)
2. ... - 3 (DA)
3. ... - 5b (DA)
4. ... - 5b (DA)
5. ... - 5a (DA)
6. ... - 5b (DA)

Topo 'crashpad fun' (linker deel)

Hoe ben ik ook weer aan de naam van dit bloc gekomen?

Ook op de bestaande bloc de sapin zijn 2 straight-ups toegevoegd

Topo - bloc de sapin
Alle boulders zijn zitstart. (Départ Assis = DA )
1. Le Coucou - 5c (DA)
2. Le petit Coucou - 4c (DA)
3. Le petit Coucou direct - 3+ (DA)
4. ... - 5c (DA)
5. ... - 5c (DA)

Iris in 'Wasabi crack'

Iris in 'Wasabi right'

Bies in 'Baymax'
De parking langs de weg blijkt niet veilig. Bij terugkeer blijkt achterruit ingeslagen, maar niets verdwenen. Weet nu ook wel niet goed wat ze met een bijl zouden doen, maar toch. Volgende keer dus parkeren aan de café iets verderop. De rochefort 10° blijft toch steeds een goede keus. Verzacht de pijn.

Car-tuning

vrijdag 13 maart 2015

Les Rochers de Stoumont

Ik had een foto gezien van een potentiëel boulderblok niet zo ver van de Belgische watervallen van Co. Peter wilde wel mee op boulderexploratie. Alhoewel , door mijn vage communicatie wist hij eigenlijk niet juist, waar hij, ja op gezegd had, maar hij ging mee. We starten met een verkenning 500m omhoog door een mooi bos zonder paden. Alleen herten en everzwijnen komen hier. We strompelen al dadelijk op't blok van de foto. Jammer een beetje laag en gemakkelijk met zijn 2,5m hoogte. Wel een mooie locatie, op de rand van een vers gekapte open plek in het bos. Dit heeft vermoedelijk wel enkele leuke passages, wel wat te gemakkelijk om interessant te zijn. Moet er eens terug gaan met enkele beginners en het hele blok poetsen. We wandelen hoger en ontdekken nog enkele kleine lage blokken. Net niet interessant genoeg. Dan ontdekken we meer links het eigenlijke klimgebiedje, tussen de berkenbomen, wel een prachtige locatie. De topo beschrijft dit als een trad gebied. Het gesteente is kwartsiet met marmer lijnen. En inderdaad is het ideaal voor friends en klimblokken. De wanden zijn echter maar 2 tot 10m hoog. Zeker eens terug komen met friends en klemblokken voor dat plaatbarstje. Op een lager deel van de hoofdwand ontdekken een klein potentieel voor eenvoudige boulders. Hogerop liggen nog een 2 kleine dakjes en een iets groter dak. Allemaal met enig potentieel, maar geen top boulders. Het woord marginaal is veel gebruikt.

Peter onder één van de kleine boulders op weg naar de hoofdwand

Een klein dakje met een aantal bouldermogelijkheden

Peter onder de maagdelijke barst waarvoor ik terug moet met borstel en friends.
Onder al dat groen zit een perfect gladde wand.

Nog een klein dakje met boulderopties

Peter in het grootste dak wat we vonden. Hiervoor moet ik zeker terug met bouldermat en borstel

Zelfde dak langs andere zijde

Mooie zwarte kever met blauwe tinten
We stuiteren de heuvel af, terug naar de auto op zoek naar boulderpads en poetsmateriaal. We proberen nog even een weg te vinden die ons bovenaan de heuvel zou brengen, zonder succes. Terug de heuvel op. Daar verkies ik het blok juist onder het hoofdmassief te poetsen. Poetsen gaat snel op deze kwartsiet. 30 min later is een volledige traverse van 8m gepoetst. Ik klim hem eerst in stukken en daarna in zijn geheel. Er zijn ook nog wat straight-up mogelijkheden. Maar die moesten eerst drogen. Teveel vochtige grond. Nivo van de verschillende stukken traverse van 3+ tot 5c.
Dan poetsen we de lage wand waar de graat beklimming start. Er zijn 4 straight-ups uitgekomen die telkens naar links uitwandelen. Een leuke dag met prachtig weer, zalige stilte en leuk gezelschap. Juist Peter zijne gsm zei teveel 'coucou'. Nog een pintje in't locaal café en klaar.

Kobe in de start van 'Le coucou'
Topo:
Alle boulders zijn zitstart. (Départ Assis = DA )
sector - Bloc de sapin:
Dit is de vrijstaande blok net rechts onder de hoofdwand met de kleine dennenboom erop

1. Le Coucou - 5c (DA)
2. Le petit Coucou - 4c (DA)
3. Le petit Coucou direct - 3+ (DA)

sector - Big Hero 6:
Dit is waar de graatbeklimming start:

1. Baymax - 4c (DA)
2. Wasabi crack - 3+ (DA)
3. Wasabi right - 4a (DA)
4. Hiro - 4b (DA)
info:
- topo op forum JC Vittoz (wel eerst login vragen )

dinsdag 10 maart 2015

Rocher Régissa

Met Nele, Erik en Sofie is tradklimmen in Rocher Régissa best leuk. Dit Belgische gebiedje geopend door JC. Vittoz met bijhorende topo is best wel interessant. De locatie is niet zo ver van het bekende gebiedje Modave nabij Huy.
Deze pudding / conglomeraat rots leent zich wel voor klemblokken en friends. En met zijn 25m hoogte zeker de moeite. Zo'n 50 tal routes van kort tot lang, van zeer eenvoudig tot 6a/b. Niets voor uwe eerste 7e graad te gaan klimmen. Er staan enkel haken waar mobiele zekeringen niet mogelijk zijn en natuurlijk een relais om terug te keren. De plaatroutes blijven echter geëngageerd. Start dus best met de barstroutes om te wennen aan de rots en het zekeringen steken. Het is een westwand dus met warmer weer heb je betere klimcondities. Zeker condens op de kiezelstenen geeft weinig vertrouwen. Het enige echte minpunt is de lawaaierige autoweg. Maar dit zal mij meer storen als de modale stedeling. Met dank aan de leuke bende voor de leuke klimdag.

Sofie in 'Le Merle à tête blanche'

Sofie iets hoger
info:
- movie
- link topo
- info forum JC Vittoz (wel eerst login vragen )
- meenemen: volledige set friends en klemblokken

zaterdag 30 augustus 2014

Echelle de Pierre

Na een toffe vakantie met klimmers en kinders in Ardèche, beslis ik om met het bouwverlof thuis te blijven.
Doordat ik meer in de noordwand van Les Awirs zat, dan thuis, raak ik stilaan terug fit. Teveel vrienden? Super leuk en relaxed.

Enkele weekends Ettringen om terug barst te leren klimmen doen deugd.
En stilaan klim ik zoals de rest van de bende de andere routes op de noordwand: Pink sissi bolt, ça colle Trane, the Fin, single vision, blocage d'Orage,... Zelfs met stevig regenweer sneuvelen enkele toppers. Blocage d'Orage heeft zijn naam niet gestolen. Awirs noordwand begint stilaan onze thuiszaal te worden.
Met de vaste eindstop met een 'Rochefort 10' (AKA aspirine 33cl in een glas) in de locale Brasserie 'Convivium'.

Een dagje spelen met Micha in de noordwand doet wonderen. Als je iemand de passen zo rustig en gecontroleerd ziet klimmen, dat werkt enorm inspirerend. Ik ben nogal een watje boven de haak. Ik sta Micha te zekeren in de dyno 'rien ne va plus' en zie hem een paar fameuze vallen maken. Daarna zie ik hem mooi de dyno landen! We kijken elkaar verrast aan. Ik probeer ondertussen 'Double vision', hoewel ik het einde eigenlijk had afgeschreven als te moeilijk. Maar eenmaal aan de laatste haak gekomen is het vet van de soep. Maar gezien de positieve energie, probeer ik nog een paar passen verder. Als Micha zo kan vallen, dan kan ik tenminste nog wat moeite doen. Volledig in de verzuring wring ik de laatste passen er alsnog uit. Zelfs als noodoplossing komt er nog een hielhoek aan mijn hand uit. Volledig verrast clip ik de relais. Misschien inderdaad niet zo snel opgeven!
Micha klimt nog zijn nieuwe lijn 'the Iron Curtain'. Opnieuw motiverend om te zien.

Een weekendje Fontainebleau boulderen met mijn zusje, schoonbroer, sofie en Kobeke helpt om de vingers en de bekende V-plank van Kobe terug fit te krijgen. V-plank van kobe = lichaam gestrekt in een dak houden waarbij je gat te laag blijft hangen door gebrek aan lichaamsspanning. We hebben ook nog een nieuwe bouldertje geopend 'Nightfury'. Voor deze moet ik terug! Mooi ding.
En ook nog een gemakkelijk bouldertje geopend: 'Jeu de Moules' op Roche Aux Oiseaux.

Na een half jaar kruip ik opnieuw in 'Echelle de Pierre'. Mijn persoonlijke project route.
Bij het setjes hangen lijken de passen er nog steeds in te zitten. Door de extra power zijn enkele afkortingen zelfs mogelijk.
Echter de start voelt nog steeds aan, als teveel harde passen achter elkaar.
Mijn eerste poging is verbazend vloeiend. Hoewel er nog steeds foutjes insluipen, klim ik steeds verder.
Toch een 4-tal passen blijven op de rand van vallen. Na de helft van de route vind ik een rustpas in knieklem.
Hartslag piekt serieus, ademhaling fluit. Na een 5-tal minuten rust, klim ik rustig de rest! Met ongeloof clip ik de relais.
Hoe is dat nu mogelijk, van onmogelijk 10 jaar geleden tot uitklimmen nu.

Zoals SOS piet zou zeggen, wat hebben we vandaag geleerd:
1. onderschat niet de positieve energie van talentvolle klimmers en goede vrienden.
2. te koud is te koud, bij 10°C functioneren mijn spieren niet meer optimaal.
3. memoriseren van passen helpt werkelijk in methode gevoelige routes.
4. Je hoofd leeg maken en een poging doen naar best vermogen is perfect. Echter deze mindset is minder eenvoudig in te stellen als je zou denken. Het evenwicht tussen concentratie, ademhaling, rustpassen, timing, voetenwerk, welke greep nu?, waar clippen? is minder eenvoudig als je zou denken. Maar zo motiverend wanneer dit zelfs al is't maar éénmaal per jaar lukt.

Hierbij het oude filmpje van 'Echelle de Pierre' met de volledige beta, dus voor een 'à vue' poging niet verder kijken.

Echelle de Pierre- Les Awirs from kobe on Vimeo.

'Echelle de Pierre', klimmers Bies en Kobe
Met Dank aan Bies voor montage, aan Walter en Iris voor het filmen.

donderdag 3 april 2014

Mallorca

Met de kerstdagen zon zoeken naar jaarlijkse gewoonte. Dit maal in Mallorca.
Ik laat ditmaal de foto's spreken


Kobe op Mallorca beach


Marty op Mallorca beach 'de harde dobber'


Mallorca beach


Beach hugging


Opwarmen bij 8bft


De bende aan tafel


Bies
Van Blogger
Walter in 'Alaro'


Marty in 'Alaro'


Alaro old school sector

woensdag 2 oktober 2013

Echelle de Pierre

Voor alles is een eerste keer zelfs na 23e jaar klimmen. Ik heb mezelf nooit kunnen motiveren om langer dan 3 echte pogingen in een klimroute te doen.
Het zogenaamde projecten voor weken aan één stuk tot je de route kan toppen, vond ik een saaie bedoening. Het leren van bewegingen door routes binnen mijn nivo te doen, sprak me meer aan.
Ik vermoed dat ik nu een route heb gevonden, die me genoeg kan motiveren, om er in te werken.
Het projecten kan beginnen in een route die al vermoedelijk 9 jaar op zijn eerste beklimming ligt te wachten.

De aanloop naar het project:
Op de noordwand van 'Les Awirs' heb ik 9 jaar geleden een project verkend, samen met Patrick. Omdat de wand ongeveer 20m hoog is en over deze hoogte ongeveer 7m overhangt, was destijds het verkennen van dit project een ware strijd. Van bovenuit heb ik toen stukjes klimtouw in de zandlopers gebonden om zo een toprope te kunnen installeren. Onderaan is het echter eerder een plafond.
In dat stuk ben ik beginnen slingeren totdat ik in een soort gat mezelf aan een druipsteen kon vastgrijpen. De druipsteen had de vorm van een voet en tussen de dikke teen en de andere teen zat een klein gaatje. Hier heb ik dan een 6mm touwtje doorgestoken met echteraan een knoopje. Toen viel ik uit het gat, weliswaar terug in't zekeringtouw. Gelukkig kon ik nog net het dunne touwtje opvissen. Met een stijgklem heb ik met dan op het 6mm touwtje opnieuw naar het gat getrokken. Dan met mijn kop in dat hol heb ik met een stukje dik touw een strik gemaakt rond de hiel van de voet (druipsteen). Een beetje puzzelen want de hiel was nogal rond. Oef, eindelijk een tussen zekering om zo dat passen te testen. Bij het testen vlogen we zo ver terug uit de wand dat we eigenlijk geen progressie maakten. We beslissen om het weekend erna met de ladder van de pa van Patrick (Pierre) op de aanhangwagen naar de wand te rijden. Met de ladder tegen de voet van de wand zetten we een mechanische haak (plaquette). Hierdoor konden we eindelijk testen zonder telkens opnieuw te moeten beginnen. Dit alles zonder veel effect, we zijn beide niet goed genoeg om veel passen te maken. We noemen het project 'Echelle de Pierre' ofwel 'Ladder van Pierre'. En het project wordt verder met rust gelaten, wachtend op betere klimmers. Ik heb een goede herinnering aan de wand, omdat ik er één van mijn eerste 7a klim die ik zelf heb mogen behaken. Een oude artif route van Jean-Pol Lacroix. 'Daisycutter' is een overhangende route op mega grepen.
Dit jaar beslis ik met Bart op een regendag eens te gaan kijken, want de wand blijft toch altijd droog. Bart kan bijna alle passen maken, ik bak er nog niet veel van.
Maar we kunnen hierdoor de volledige route wel behaken. Een vermoeiend werkske. We zijn beide enorm verbaast hoeveel krachtinspanning het zetten van een lijmhaak in een overhang kost. Mechanische haken zijn hiervoor veel eenvoudiger, echter de plaquettes die in't verleden gezet zijn, zijn nu al aan vervanging toe.
Het project is opnieuw een halfjaar blijven liggen. Ik ga met Bies opnieuw een kijkje nemen. De eerste sessie heb ik meer dan 1,5u in de gordel liggen bungelen met een borstel om de grepen te poetsen. Met dank aan Bies voor het zekeren zonder in slaap te vallen. Bies is de eerste keer wat overweldigd door de overhang, maar na enkele weekends in naburige routes te puzzelen is de schrik er al snel uit. Eerst speelt hij nog in de 'gemakkelijkere' naburige routes, zoals 'Daisycutter'. Daarna zoeken we samen naar oplossingen voor 'echelle de Pierre'. Een leuke wisselwerking. In 4 stukken lukt het redelijk snel. Bies kan hem zelfs al in 3 stukken. Denk nu niet dat dit een 8e graads route is, mijn max klimnivo is 7b. En deze passen voelen 6c tot 7a aan. Alleen zijn't er veel voor mij. Voor bijna elke beweging zijn meerdere opties, de ene al vermoeiender dan de andere. De kwestie is om de eenvoudigste optie te vinden en deze precies uit te voeren. Zelfs aan de grote vinnen aan't relais kan het nog mis gaan. Ook blijven zoeken naar rustpassen, elke sessie vinden we nog knieklemmen. Maar beide zijn we na 2 pogingen in het project kapot. En zelfs de setjes uithalen blijkt dan teveel van't goede. Elke avond vallen we bijna in ons bord bij het pintje. De route blijft een uitdaging, hoewel de laatste sessie frustrerend was. Ik dacht alle passen te kunnen. Maar er ontbrak nog ergens één beweging. Die blijkt een extra crux (moeilijkste pas van de route) te worden. Ook de schrik om een voorklimmers val te maken blijkt een hindernis. Ik ben en blijft ne bangerik. Al meerdere keren luidop tijdens het klimmen tegen mezelf gezegd, allez Kobe ge kunt dit.
Deze hele procedure is voor mij nieuw en een speciaal mentaal proces. Benieuwd hoelang ik dit nog volhoud!

Dit is trouwens een open project, zoals alle routes die ik behaak. Het zou kunnen dat dit reeds geklommen is, maar ik vermoed van niet. Dus iedereen die voor de 'first ascend' of eerste beklimming wil gaan is welkom. De start is 1e haak gemeenschappelijk met 'Daisycutter' en gaat dan links af. En voor dat weer iemand vraagt: 'Is de noordwand niet gesloten?' Nee, dat deel is nog steeds open. Alle routes rechts van '8-ball' zijn nog steeds open.
Als trouwens iemand weet waar ik 'kniepads' of kniebeschermers kan vinden, geef eens een seintje. Mijn knieen liggen nu elk weekend vol krassen!

Hieronder een video met de volledige beta, dus voor een 'à vue' poging niet verder kijken.

Echelle de Pierre- Les Awirs from kobe on Vimeo.

'Echelle de Pierre', klimmers Bies en Kobe
Met Dank aan Bies voor montage, aan Walter en Iris voor het filmen.

woensdag 14 augustus 2013

Cooling down in Fontainebleau

Na bijna 2 weken Alpen met Tom besluiten we om op de terugweg naar huis een tussenstop te maken in Fontainebleau. Als soort van cooling down van de inspanningen in de Alpen. Een verslagje van de Alpen is in de maak.
Gellukkig komen Rine, Sofie en Kobe'ke ook van't weekend naar Font, want we hebben geen crashpads.
De eerste avond probeert Tom 'Lapin ou canard' op 'Hautes plaines'. Dat moet er in zitten. Op een andere dag klimt Sofie het beestje uit, chapeau!
Ik heb nog een afrekening met 'Savane tout chocolat'. Maar het is te warm en ik ben niet meer fit na 2 weken Alpen.



Kobe en Tom kijken hoe ik het opnieuw 'Savane tout chocolat' probeer.



Kobe in 'Savane tout chocolat'



Kobe demonstreert de mantel in 'Cuisinière' in 'old-school-style'



Sofie in 'La Pirouette'
Op de laatste dag klimmen Sofie en Rine 'La pirouette' in perfecte stijl uit. Wel leuk om klimmers te zien genieten van het poetswerk van Igor en mezelf.



Rine in 'La Pirouette'



Michel in 'Le Papillon' en later 'the fire king'

Met dank aan Sofie voor de foto's.