donderdag 3 april 2014

Mallorca

Met de kerstdagen zon zoeken naar jaarlijkse gewoonte. Dit maal in Mallorca.
Ik laat ditmaal de foto's spreken


Kobe op Mallorca beach


Marty op Mallorca beach 'de harde dobber'


Mallorca beach


Beach hugging


Opwarmen bij 8bft


De bende aan tafel


Bies
Van Blogger
Walter in 'Alaro'


Marty in 'Alaro'


Alaro old school sector

woensdag 2 oktober 2013

Echelle de Pierre

Voor alles is een eerste keer zelfs na 23e jaar klimmen. Ik heb mezelf nooit kunnen motiveren om langer dan 3 echte pogingen in een klimroute te doen.
Het zogenaamde projecten voor weken aan één stuk tot je de route kan toppen, vond ik een saaie bedoening. Het leren van bewegingen door routes binnen mijn nivo te doen, sprak me meer aan.
Ik vermoed dat ik nu een route heb gevonden, die me genoeg kan motiveren, om er in te werken.
Het projecten kan beginnen in een route die al vermoedelijk 9 jaar op zijn eerste beklimming ligt te wachten.

De aanloop naar het project:
Op de noordwand van 'Les Awirs' heb ik 9 jaar geleden een project verkend, samen met Patrick. Omdat de wand ongeveer 20m hoog is en over deze hoogte ongeveer 7m overhangt, was destijds het verkennen van dit project een ware strijd. Van bovenuit heb ik toen stukjes klimtouw in de zandlopers gebonden om zo een toprope te kunnen installeren. Onderaan is het echter eerder een plafond.
In dat stuk ben ik beginnen slingeren totdat ik in een soort gat mezelf aan een druipsteen kon vastgrijpen. De druipsteen had de vorm van een voet en tussen de dikke teen en de andere teen zat een klein gaatje. Hier heb ik dan een 6mm touwtje doorgestoken met echteraan een knoopje. Toen viel ik uit het gat, weliswaar terug in't zekeringtouw. Gelukkig kon ik nog net het dunne touwtje opvissen. Met een stijgklem heb ik met dan op het 6mm touwtje opnieuw naar het gat getrokken. Dan met mijn kop in dat hol heb ik met een stukje dik touw een strik gemaakt rond de hiel van de voet (druipsteen). Een beetje puzzelen want de hiel was nogal rond. Oef, eindelijk een tussen zekering om zo dat passen te testen. Bij het testen vlogen we zo ver terug uit de wand dat we eigenlijk geen progressie maakten. We beslissen om het weekend erna met de ladder van de pa van Patrick (Pierre) op de aanhangwagen naar de wand te rijden. Met de ladder tegen de voet van de wand zetten we een mechanische haak (plaquette). Hierdoor konden we eindelijk testen zonder telkens opnieuw te moeten beginnen. Dit alles zonder veel effect, we zijn beide niet goed genoeg om veel passen te maken. We noemen het project 'Echelle de Pierre' ofwel 'Ladder van Pierre'. En het project wordt verder met rust gelaten, wachtend op betere klimmers. Ik heb een goede herinnering aan de wand, omdat ik er één van mijn eerste 7a klim die ik zelf heb mogen behaken. Een oude artif route van Jean-Pol Lacroix. 'Daisycutter' is een overhangende route op mega grepen.
Dit jaar beslis ik met Bart op een regendag eens te gaan kijken, want de wand blijft toch altijd droog. Bart kan bijna alle passen maken, ik bak er nog niet veel van.
Maar we kunnen hierdoor de volledige route wel behaken. Een vermoeiend werkske. We zijn beide enorm verbaast hoeveel krachtinspanning het zetten van een lijmhaak in een overhang kost. Mechanische haken zijn hiervoor veel eenvoudiger, echter de plaquettes die in't verleden gezet zijn, zijn nu al aan vervanging toe.
Het project is opnieuw een halfjaar blijven liggen. Ik ga met Bies opnieuw een kijkje nemen. De eerste sessie heb ik meer dan 1,5u in de gordel liggen bungelen met een borstel om de grepen te poetsen. Met dank aan Bies voor het zekeren zonder in slaap te vallen. Bies is de eerste keer wat overweldigd door de overhang, maar na enkele weekends in naburige routes te puzzelen is de schrik er al snel uit. Eerst speelt hij nog in de 'gemakkelijkere' naburige routes, zoals 'Daisycutter'. Daarna zoeken we samen naar oplossingen voor 'echelle de Pierre'. Een leuke wisselwerking. In 4 stukken lukt het redelijk snel. Bies kan hem zelfs al in 3 stukken. Denk nu niet dat dit een 8e graads route is, mijn max klimnivo is 7b. En deze passen voelen 6c tot 7a aan. Alleen zijn't er veel voor mij. Voor bijna elke beweging zijn meerdere opties, de ene al vermoeiender dan de andere. De kwestie is om de eenvoudigste optie te vinden en deze precies uit te voeren. Zelfs aan de grote vinnen aan't relais kan het nog mis gaan. Ook blijven zoeken naar rustpassen, elke sessie vinden we nog knieklemmen. Maar beide zijn we na 2 pogingen in het project kapot. En zelfs de setjes uithalen blijkt dan teveel van't goede. Elke avond vallen we bijna in ons bord bij het pintje. De route blijft een uitdaging, hoewel de laatste sessie frustrerend was. Ik dacht alle passen te kunnen. Maar er ontbrak nog ergens één beweging. Die blijkt een extra crux (moeilijkste pas van de route) te worden. Ook de schrik om een voorklimmers val te maken blijkt een hindernis. Ik ben en blijft ne bangerik. Al meerdere keren luidop tijdens het klimmen tegen mezelf gezegd, allez Kobe ge kunt dit.
Deze hele procedure is voor mij nieuw en een speciaal mentaal proces. Benieuwd hoelang ik dit nog volhoud!

Dit is trouwens een open project, zoals alle routes die ik behaak. Het zou kunnen dat dit reeds geklommen is, maar ik vermoed van niet. Dus iedereen die voor de 'first ascend' of eerste beklimming wil gaan is welkom. De start is 1e haak gemeenschappelijk met 'Daisycutter' en gaat dan links af. En voor dat weer iemand vraagt: 'Is de noordwand niet gesloten?' Nee, dat deel is nog steeds open. Alle routes rechts van '8-ball' zijn nog steeds open.
Als trouwens iemand weet waar ik 'kniepads' of kniebeschermers kan vinden, geef eens een seintje. Mijn knieen liggen nu elk weekend vol krassen!

Hieronder een video met de volledige beta, dus voor een 'à vue' poging niet verder kijken.

Echelle de Pierre- Les Awirs from kobe on Vimeo.

'Echelle de Pierre', klimmers Bies en Kobe
Met Dank aan Bies voor montage, aan Walter en Iris voor het filmen.

woensdag 14 augustus 2013

Cooling down in Fontainebleau

Na bijna 2 weken Alpen met Tom besluiten we om op de terugweg naar huis een tussenstop te maken in Fontainebleau. Als soort van cooling down van de inspanningen in de Alpen. Een verslagje van de Alpen is in de maak.
Gellukkig komen Rine, Sofie en Kobe'ke ook van't weekend naar Font, want we hebben geen crashpads.
De eerste avond probeert Tom 'Lapin ou canard' op 'Hautes plaines'. Dat moet er in zitten. Op een andere dag klimt Sofie het beestje uit, chapeau!
Ik heb nog een afrekening met 'Savane tout chocolat'. Maar het is te warm en ik ben niet meer fit na 2 weken Alpen.



Kobe en Tom kijken hoe ik het opnieuw 'Savane tout chocolat' probeer.



Kobe in 'Savane tout chocolat'



Kobe demonstreert de mantel in 'Cuisinière' in 'old-school-style'



Sofie in 'La Pirouette'
Op de laatste dag klimmen Sofie en Rine 'La pirouette' in perfecte stijl uit. Wel leuk om klimmers te zien genieten van het poetswerk van Igor en mezelf.



Rine in 'La Pirouette'



Michel in 'Le Papillon' en later 'the fire king'

Met dank aan Sofie voor de foto's.

Kögels en Weisshorn

Met een fysieke condities onder het nulpunt spreek ik af met Tom om een aantal bergjes te beklimmen in de Alpen. Tom stelt voor om in het Öztal op te warmen. Zonder enige topo en met enkel een stafkaart van de streekt rijden we naar Vent in Oostenrijk. De kaart is na een tijdje een 3-delige set.





Vent met Talleitspitze op de achtergrond

We bezitten een klein verslagje over de beklimming van de Talleitspitze (3406m) gevonden op't internet. Dit is dus de eerste inlooptocht. Ik kies voor mijn lichte 5.10 guide tennies schoenen. Niet echt ideaal voor de sneeuwveldjes. Het is warm en na veel zweten bereiken we de eerste sneeuwvelden. Deze steken we over tot we de rotsgraat bereiken. De graat is redelijk eenvoudig, hoewel er hier en daar een klimpassage in zit. Aan het topkruis eten we worst met Öztal-brood met een mooi zicht op Wildspitze, Similaun,... De terugweg is lang en warm, maar een prima inlooptocht. In de plensende regen stappen we naar het gezellige gasthaus in Vent voor een Wienerschnitzel'ke en een pintje, voor Tom natuurlijk Johannesbeersaft. Die avond verhuizen we al naar de andere vallei richting 'Obergurgl', zodat we 's ochtends snel kunnen aanlopen naar het 'Ramolhaus'.




Ramolhaus (3006m)

We slapen langs de weg in de auto. Een mooie tocht door Alpenweides naar de hut 1080 hoogtemeters in 4uur met zicht op een mooie vallei met besneeuwde toppen. We vragen dadelijk ook de mogelijkheden voor beklimmingen aan de huttenwirt. Met een paar zinnen praktische info weten we het project voor morgen. Mittlerer Ramolkogl (3518m) dan graatoverschrijding naar de hoogste top Grosser Ramolkogl (3550m) en indien nog tijd op de terugweg Nordliche Ramolkogl (3428m). Het avondeten is lekker en uitgebreid. Bij het eerste zonlicht staan we op en starten het ontbijtbuffet. Muesli, yoghurt, chocopops, brood, confituur,... smullen. Volgens de huttenwirt is een touw niet noodzakelijk, alle crevassen liggen dicht, dus stappen zonder touw richting de eenvoudige gletscher. De rotsgraad is mooi solide rots en met momenten toch echt klimmen.




Links Grosser Ramolkogel (3550m), midden Mittlerer (3518m) en rechts Nordliche Ramolkogel (3428m)

Alles verloopt vlot en na wat inspanning staan we onder de voet van 70m sneeuwwandje van de Nordliche Ramolkogl (3428m). En mooie mini-initiatie voor een noorwand beklimming. De klimmen af via de graat richting de hut. Om niet nu al in de pinten te moeten vliegen, vraagt Tom om er nog eentje bij te doen. Ene kogl welteverstaan. Na wat rekenwerk lijkt het qua tijd mogelijk. Dus vlammen we naar beneden en vervolgens de via ferrata op naar het joch (zadel) van de Spiegelkogel (3426m). Opnieuw een lange rotsgraat maar eenvoudiger. Opnieuw verloop alles zeer vlot. Tom is niet moe te krijgen. Ik kijk wat pips bij het lekkere avondeten. Ne kogl teveel zeg ik nog. Opnieuw naar de huttenwirt om te vragen of een overschrijding van de Schalfkogel (3540m) mogelijk om zo door te steken naar de volgende hut. Het weer is stabiel en we willen hiervan profiteren. Opnieuw een paar zinnen info, enkel de afdaling is niet zo duidelijk. Bij reservatie van de volgende hut (Hohe wildehaus) krijgen we iets meer info over de afdaling.




Links Schalfkogel (3540m)( wij hadden iets minder sneeuw als op de foto )

De gletscher is 's morgens redelijk goed, licht bevroren. Het is een eind stappen en stijgen in de sneeuw vooralleer we op de echte rotsgraat staan. Deze is niet super solid op plaatsen. Opletten dus. Uiteindelijk staan we op de laatste sneeuwgraat naar de top als we ontdekken dat het de laatste 30m verijst is. De firn is te dun langs de zijkant om zonder crampons erop te stappen. Dus snel crampons aan en hup naar de top. De afdaling is duidelijk. Eerst verder over de graat dan via een sneeuwveld en rotsgraat naar het joch, dan in een wijde boog de gletscher afdalen. Op het einde van de gletscher is het echter gevaarlijk als je hier de weg mist. De gletscher heeft namelijk de laatste rots en zandwand al deels naar beneden geduwd. Er lopen enorme scheuren daarheen de morene, die wijze erop dat dit ook wel eens kan instorten. We volgen onze neus en blijven boven deze scheuren traverseren totdat we opnieuw op de gletscher onderaan de wand staan. Enkel nog een hete wandeling naar de hut.




Hohe Wildehaus met op de achtergrond Spiegelkogl,Grosser Ramolkogl en Nordliche Ramolkogl

Een vrolijke huttenwirtin komt ons begroeten, en dadelijk bestellen we een gulashsoep'ke om te bekomen. We zijn ons sokken nog maar net aan't drogen in de zon als we uitgenodigd worden om en schnapps'ke mee te drinken. Gezellig zo die Oostenrijkse hutten. We raken aan de praat met enkele Duitsers en komen zo aan een plan voor de volgende dag. We willen de Hohe Wilde (3482m) overschrijden over Noord en zuid top en ontdekken dat je dan kan afdalen via een evenwijdige gletschervallei (Langtalerferner gletscher) opnieuw richting 'Obergurgl'. 's morgens is het beulen, de lange gletscher is door de zon gesmolten tot en hoop putten die 's nachts bevroren zijn. Uiteindelijk staan we nog snel aan het begin van de rotsgraat.




Links in de verte hohe Wilde (3482m) vanuit Hohe wildehaus

We klimmen onbewust de te omzeilen eerste rotspunt. Hierna doen we een rappel en zijn hierbij de start van de via ferrata die over heel de graat loopt. Deze via ferrata is eigenlijk voor ons een tegenvaller, een kabelloze beklimming had ons meer geinteresseerd. Jammer. Het vraagt allemaal wat tijd, een uur later staan we op de hoofdtop. Even wat worst, kaas, brood, nootjes. De afdaling is een duidelijk spoor in de wand van losse stenen. Niet moeilijk maar vraagt wel aandacht. We staan opnieuw op de gletscher, deze keer wel in een andere vallei - Langtalerferner. Een mooie vallei met een perfecte gletscher maakt dat we snel afdalen. We bereiken in de hitte Langtalereckhutte en drinken een pintje op't terras. De auto staat in Obergurgl dus we stappen over de verharde weg richting de vallei. Halfweg stelt Tom voor om een 'binnenweg' te nemen over de alpenweide. Na 300m zakken staan we voor een diepe canyon met wild water, einde 'binnenweg', dus opnieuw 300m stijgen naar de verharde weg. Een ijsje , een douche en ook de grill-teller van de pizzeria in 'Huben' doen wonderen.

Het slechte weer is opweg dus we beslissen om te verhuizen richting de normaalroute van de Weisshorn (4506m) voor het laatste doel van de vakantie. We cruisen rustig richting Zwitserland, geen druk want het is nog 2 dagen slecht weer. Uiteindelijk lopen we aan naar de Weisshorn hut vanuit Randa met het nieuws dat er verse sneeuw is gevallen op de berg. Maar we gaan een poging wagen. Een mooie aanloop in de hete zon naar de Weisshorn hut vraagt wel wat energie. We vernemen dat vandaag niemand de top heeft bereikt en dus ook de sneeuwgraat nog niet gespoort is. Opnieuw lekker eten in de hut en we krijgen zelfs bij als we willen. Schuppen dus, want we gaan het nodig hebben. Om 3u zijn we op weg. De gletscheroversteek is kort en dan volgt al dadelijk de eerste hindernis 'die douche'. Een stijle gladde rotswand met een beekje doorheen. In't donker is't maar een natte bedoening. Eens bovenaan deze wand ligt een onoverzichtelijk sneeuwveld met overal sporen. We vorderen goed volgens de andere koplampjes, maar een cordé van gidsen en aspirant gidsen haalt ons snel in. We pikken even aan, maar het gaat te snel.




Weisshorn (4506m)

Daarna moeten we zelf onze weg zien te zoeken in de rotsgraten en couloirs. Een meerwaarde voor mij, dat zoeken 'keeps the mind busy'. Het is een onderhoudende zoektocht, die veel concentratie vraagt, we klimmen nog steeds zonder touw. Eén passage is een redelijk stijle wand die een beetje verijst is, maar ook dit gaat vlot, ook zonder touw. Na uren zoeken en blokken klauteren staan we eindelijk op de 'fruhstuckplatz' en de start van de graat. Hier binden we in om de luchtige rots en sneeuwgraat toch een beetje te beveiligen. Het juiste spoor volgen vraagt opnieuw concentratie en telkens is er weer een stevige korte rotspassage of messcherpe sneeuwgraat. Dit vraagt opnieuw veel tijd maar we schieten goed op en zien de gidsen voor ons al op de sneeuwflank naar de top sporen. Oef dat moeten we dus gelukkig niet zelf doen. Uiteindelijk bereiken we de sneeuwflank en de verse sneeuw vraagt best wat inspanning zelfs al is er gespoort. Uiteindelijk bereiken we de laatste rotsflank, met mixte klimmen. Dit ligt er moeilijk bij. Tom geraakt erop en ik volg. We passeren de gidsen die afdalen net voor de top. Het weer is 'grand beau' geen wolkje aan de lucht, en het zicht is eindeloos ver: Mont blanc, Gran paradiso,... Even goed genieten van het uitzicht, een koekje en dan dezelfde weg terug. In de afdaling van het mixte gedeelte maak ik nog een domme fout, ik kies een rotsgreep omgeven door sneeuw, bij belasting blijkt het een losse steen in de sneeuw te zijn, maar ik kan mijn evenwicht nog net bewaren. De afdaling is moeilijk de verse sneeuw is niet stabiel en de voettredes breken telkens uit. Tom heeft het er lastig mee. Het vraagt opnieuw veel concentratie. We kiezen ervoor om in de afdaling veel aandacht te schenken aan zekeren. Omdat we toch al even bezig zijn en een verslappen van de concentratie onaangename gevolgen kan hebben. De terugweg is lang en aan de verijste rotswand maken we een rappel. Ook 'die douche' is opnieuw onaangenaam nat en tricky. Moe en uitgelaten bereiken we de hut. We hadden beslist om nog een avondje te blijven om het einde van de Alpenvakantie te vieren en ook onze knieën te sparen voor de afdaling. Dus een flesje rode wijn smaakte best!
We eindigen met een tussenstop in Fontainebleau voor wat boulderen met Sofie, Kobe en Sandrine. Een gezellige afsluiter voor deze vakantie.


Topfoto Weisshorn


Zicht op Weisshorn vanuit hut met dank aan Tom's gsm

Alleszins heb ik deze vakantie ontdekt dat ook Oostenrijk mooie beklimmingen bezit. En dat een goede babbel met de huttenwirt meer waard is dan 100 topo's.

Met dank aan de foto's van internet geplukt.

Het lijstje in't kort:
-Talleitspitze (3406m) UIAA I - 5u - normalweg vanuit Vent
-Mittlerer (3518m) en Grosser Ramolkogel (3550m) UIAA II - vanuit Ramolhaus
-Nordliche Ramolkogel (of Anichspitze) (3428m)
-Spiegelkogel (3426m)
-Schalfkogel (3540m) - north ridge - overschrijding naar Hohe wildehaus
-Hohe Wilde (3482m) Noord en zuid top - 400m via ferrata - UIAA II -normaal route van heuit het noorden - overschrijding vanuit Hohe wildehaus - afdaling langs Langtalerferner gletscher
-Weisshorn (4506m) - normaalroute vanuit Weisshornhut - 7u tot top - 1600Hm, AD, III-,II,I, rock and snow 45°

zaterdag 20 juli 2013

Font Chilling

Na een volledig verstopte neus van de allergie, een geblesseerde arm van trapwerken in Comblain-la-Tour en een harde werkweek samen met routebouw voor het Nederlands Kampioenschap boulder is het tijd voor wat te chillen.

Omdat de fysiek duidelijk ondermaats is vraag ik Igor last minute of hij mee wil na Fontainebleau. Het worden 4 daagjes spelen in de bos. Het is warm en de eerste 2 dagen is't wennen aan de temperaturen.
Een kort bezoekje aan 'Rocher d'Avon' en Igor knalt al snel 'Master of puppets'. Ik probeer maar is een harde dobber voor mijn gestalte. Ook 'Basta' heeft Igor dadelijk in de pocket. Ik probeer maar sta niet echt fris en misschien een beetje morpho. Ook Rasta proberen we zonder succes, wat last van de warmte.

We ontmoeten Koen en Pieter op de camping, altijd leuke avonden, babbelen en grappen maken.
Een ochtendsessie in 'Welcome to Tijuana' voor Igor en voor mij 'Clandestino'. Beide maken we progressie, ik zelfs tot de laatste greep, maar geen succes.

We gaan eens voor de eerste keer kijken naar 'rocher de Gréau'. Een klein, maar leuk gebiedje. 'Caprice des Lieux' is een van de mooie 6e graads routes. Daar hebben we even aan mogen werken, oef! De naamloze 6a is ook leuk.
Dan hebben we nog iets nieuws gepoetst, tenminste dat denk ik toch. Een harde traverse op een lip. Meer nieuws hierover later.
Update 2 nieuwe routes vernoemt naar de lekkere chocolade cake:
-Savane
-Savane tout chocolat



Het is bloedheet dus, de tour de france kijken op café is de beste optie en een avondsessie in 'Pierrot' met Koen en Pieter. Koen was de dag ervoor van de laatste greep gevallen. Jammergenoeg vandaag ook geen succes. Ik maak snel vorderingen en na een goed uur proberen gaat het beest eraan. Wat een mooie boulder!

Opnieuw een ochtendsessie in 'Welcome to Tijuana' voor Igor en voor mij 'Clandestino'. Igor maakt echt duidelijk progressie maar de cruxsloper ligt vlak in de zon. Ik klim na meer dan een uur prutsen eindelijk de laatste pas eens uit. Het was wachten tot de schaduw van een mooi gepositioneerd crashpad de slopers genoeg afgekoeld had, vooralleer het lukte. Nog steeds heb ik het idee dat het niet volledig volgens de topo beschrijving is. Het blijft een 'eliminant' probleem.

Een lekker ontspannen start van de vakantie!

woensdag 5 juni 2013

Morocco Rock - Jebel-El-Kest

Eerst wat informatie over Marokko en Jebel-El-Kest.
Marokko heeft meerdere klimgebieden, Gorge du Todra, Taghia (kalksteen), Jebel-El-Kest (quarziet),..
Wij kozen voor tradklimmen in Jebel-El-Kest, dit is het Anti-Atlas gebergte nabij de super toeristische kuststad Agadir.
Het klimgebied ligt ergens tussen de 1500 en 3000m hoogte. De routes variëren van enkele single-pitch gebieden tot wanden van 150 tot 800m hoogte. Het klimseizoen is de winterperiode wegens de te hoge temperaturen tijdens de zomer.


De anti-Atlas - Jebel-El-Kest

Tijdens het de 9 dagen klimmen hebben geen enkele haak ontdekt, enkel wat linten of stukjes touw. Dus tradklimmen is de boodschap. Op ongeveer 3u rijden van Agadir, en dus ook van het dichtbijzijnde ziekenhuis. Voorzichtig zijn is dus aangewezen. Voor het logement kies je best de Kasbah Tizourgane of een B&B in de buurt. Kasbah wilde vroeger zeggen: versterkte graanschuur.


zicht op Kasbah Tizourgane



Zicht vanaf hotelterras op 'Tafraoute'



De boulders van 'Tafroute', jammergenoeg niet echt solide



De avondzon op 'Tafraoute'

Wij kozen voor hotel Argana in Tafraoute omdat de Kasbah volzet was. Dit ligt 1u verder rijden van de klimgebieden, echter de hartelijke ontvangst en het lekkere eten maken veel goed. Eindeloze variantes op de locale 'Taghine' met kip, vis, rund, lam,...'Taghine' is een berijdingswijze in de traditionele aardewerken pot. Een ontbijt met Marokkaans brood en abrikozengelei. Een zalig warme douche en een frisse airco. En dit alles aan een goedkoop prijsje. De Marokkaanse broden van de bakker zijn lekker alsook de Pain 'sans' chocolats. Omdat wij er op het einde van't klimseizoen zitten, zijn de dagen wat warm voor lange routes of zuidwanden. Met soms meer dan 30°c is het niet eenvoudig klimmen. Wel leek het of we het hele klimgebied voor ons alleen hebben, geen andere klimmers gezien in de 9 klimdagen.



Marokkaanse ezeltjes

Buiten Agadir duik je dadelijk in een andere wereld van het Marokkaanse leven. Ezel en kar, minimum 20°c, gesluierde vrouwen, zingende moskee's,...Hoewel voor mijn zusje en schoonbroer, die niet ver van Borgerhout wonen, is dit allemaal beter bekend. Het is een echt avontuur, routes vinden blijkt niet altijd eenvoudig zelfs met de mooie kleurenfoto's van de topo. Het lukt ons, maar omdat je in de warme zon staat te turen, vraagt dat veel geduld en concentratie.



De locale eekhoorn

De natuurpracht verrast ons elke dag. Tijdens de autorit is er steeds een ongeplande stop voor hagedis, cameleon, gigantische kever, prachtige uitzichten,... Ook de aanloop is apart, het lijkt of je rondloopt in een pizzeria, op alles wat je trapt riekt naar kruiden: Oregano, thijm,... Een andere zaak is't gras. Telkens als je door struiken loopt steken er stekels in je broek. Dus proberen we zoveel mogelijk in't gras te lopen. De zaden van dit gras breken af en zetten zich met minuscule weerhaken vast in je sokken of zelf schoenen. En ze steken doorheen je sokken in je vel. Elke 50 stappen moet je dus de scherpe zaden uit je sokken en schoenen trekken.



Hagedis op weg naar Aktil Edge

De routes:

Dwawj slabs: Moroccan Delight VS 180m
Het is fris en we zijn allemaal wat sloom van de lange autorit naar Tafraout en het klimgebied. Een redelijk mooie eerste touwlengte. Bij de 2 touwlengte is het onmogelijk om de protectie op voorhand te zien. Na de helft van de 2e touwlengte klimmen we terug af. Eerst wat wennen aan het lezen van het quarziet gesteente.



Erik in 1e touwlengte van 'Moroccan Delight'

Om te wennen aan de rots kiezen voor een single pitch gebied 'Aktil Edge'.


Zicht op 'Aktil Egde'



Maan boven 'Aktil Edge'



Nele in 'Jonas HS 4a 20m - De perfecte opwarmer, een duidelijke spleet met coole passen'

- Samson and Delilah E2 35: L1 6a, L2 5a - Een overhangend offwidth spleet, technisch en fysiek, mooi werk van Erik. De 2e touwlengte verkies is rechtdoor te gaan ipv aangeduide traverse. Luchtig met veel wroeten. Leuk ding.



Erik in 'Samson'



Erik in 'Delilah'

- Lion Tamer - De op't eerste zicht blanke wand verbergt een mooie barst. De mooiste route van de sector.



Erik in 'Lion Tamer'



Nele in de hoekversnijding links van 'Lion Tamer'

Omdat we een rotswand na bijna 2uur zoeken niet kunnen vinden. Vermoedelijk een foutje in de topo bezoeken we 'Aktil Edge' een 2e keer. Dit keer verkennen we het brokkeligere linker deel.
- Prana vs 4c 25m - Onduidelijke brokkelige lijn, geen aanrader
- Action Bop: HS 4c 25m - Mooie bewegingen op zeer brokkelige rots, Erik trekt een flink stuk rots los op Nele haar arm, gellukkig zonder al te ernstige gevolgen. Kortweg rotte nest.
- Chrismas crack s 25m - Mooie route in een barst op iets solidere rots.

'Fylde Crag' heeft een idylische aanloop door een klein dorpje en daarna door een droge rivier bedding. Het lijkt wel een plantentuin met de meest vreemde bloemen en struiken. Alles rijkt lekker, zelfs met mijn eeuwig verstopte neus.



Nele op weg naar 'Fylde crag' probeert naast de bloemetjes te stappen

- Introductory Wall VS 4b 80m - Een perfecte opwarmer, de start vraagt wat zoeken naar protectie, na de afdaling sta je dadelijk aan de volgende wand van de sector.



Erik in 1e touwlengte van 'Introductory Wall'

-Sez les vs 100m L1 55m 4c, L2 45m 4c (direct bold 5b)



Zicht op 'Sez les' - het is de couloir in't midden van de foto

Op eerste touwlengte van 55m heb ik mijn peren gezien. Amai. De route start rechts via een eenvoudige wand. Ik dacht daarna rustig 8m naar links te traverseren naar het vervolg van de route. De traverse was net iets moeilijker als ik dacht, dus moet ik rechts reeds protectie steken. De overhangende band waar ik op moest lukt enkel 8m links van deze traverse en hier moet ik ook een protectie steken. Omdat we met 3 klommen had ik het touw dubbel ingeklikt. ALs ik op deze band sta kon ik gelukkig opnieuw wat protectie steken. Maar de route ging opnieuw naar rechts naar een hoekversnijding, welke daarna opnieuw naar links boog. De enige evidente protectie zat in de knik. Onmogelijk om deze te gebruiken zonder onnozel veel touwwrijving.
Dus op 5m boven en 3m rechts van mijn laatste protectie klim ik een kort moeilijk pasje. Doordat ik alle protectie telkens met een lang lint moest verlengen zit de protectie nog eens extra ver. Even wat drinken aan de camelbag en slik, dan 4 keer tegen mezelf zeggen ' ik kan dit'. De pas was eigenlijk vrij eenvoudig. Gellukkig zat ik nu in de grote hoekversnijding en dacht ik, juist wat eenvoudig klimmen met evidente friendjes in de barst. De linker wand was echter helemaal bezaait met ronde grepen. De barst was heel onregelmatig en telkens weer moet ik 3 friends van de gordel klikken, vooraleer ik de juiste maat vindt. Dat zal ik toch beter moeten oefenen. Elke 5m zit er nu een perfecte protectie, maar het blijft kopklimmen, vallen is niet dodelijk, maar eerder pijnlijk. De barst vordert goed maar traag, protectie zit perfect, maar vraagt veel tijd. Mijn benen beginnen te protesteren omdat het allemaal zolang duurt. Na 50m klimmen moet ik naar rechts de overhangende rechterwand in. Omdat de laatste protectie in de barst zit, heb ik enorm veel touwwrijving, maar anders heb ik helemaal geen afzekering voor deze luchtige passage. Op't einde van de 3m traverse is't touw bijna onmogelijk op te halen. Dit was te verwachten, maar viel toch zwaarder uit als ik dacht, gelukkig nog maar 5m op grote grepen naar de standplaats. Door telkens kleine friendjes te steken en eerst het touw op te hijsen en te clippen, geraak ik na veel spartelen aan't relais. Redelijk uitgeput van't touw op te hijsen installeer ik de relais aan 3 friends.



Kobe in 1e touwlengte van 'Sez les'



Kobe in 1e touwlengte van 'Sez les'



Kobe in 1e touwlengte net voor het 1e relais van 'Sez les'

Nele en Erik klimmen vlot na. Omdat die zeker 1u in de schaduw hebben stilgestaan, hebben die kou gekregen. Erik klimt vlot het vervolg tot aan een stevige pas. Veel protectie steken helpt, maar je moet het kopklimmen. Na wat zuchten heeft hij toch de oplossing gevonden. Dan volgt een traverse van bijna 10m. Het touwverloop geeft natuurlijk veel touwwrijving. Ik zie hem op handen en knieen traverseren in een kleine horizontale barst. Dat ziet er akelig uit, omdat je boven een overhang zit. Zeer luchtig. Op einde van de traverse kan hij kiezen tussen bold 5b of nog meer touwwrijving achter een rotsgraat omhoog. De protectie in de bold 5b ziet er niet zo best uit. En na enkele verzichtige pogingen kiest hij voor de eenvoudige rotsgraat. Protectie blijkt mogelijk, maar de touwwrijving is onoverkomelijk. Een stand plaats in de traverse maken blijkt ook geen beste optie, veel van de barsten zitten vol met aangekoekte zand. Dus hij probeert de rotsgraat, dit lukt en net als hij erop mantelt, is het touw niet meer in te halen. Na wat gevloek, slaagt hij erin om een redelijk relais te maken in een barst op het plateau waar hij is op gemanteld. Nele klimt eerst na en verwijderd wat protectie, zodat het touwinhalen mogelijk wordt. Dus voor de 2e keer, klimtechnisch geen onmogelijke dingen. Echter een goed touwverloop organiseren, zodat je protectie ook aan de moeilijke passen kan zitten, blijkt een ware kunst, waar we allemaal het fijne nog niet van weten. Een mooie leerschool. Erik klimt de resterende lengte van de 2e touwlengte uit. Dit is eenvoudige. Hoe die eerstbeklimmers dit in 2 touwlengtes doen blijft ons een raadsel. Those old British bastards!



Kobe in 2e touwlengte van 'Sez les'



De locale kever is zo groot als een computermuis, en niet kieskeurig qua eten

Amzkhssan wall: Amzkhassan rib VD 130m - Een warme wand, enkel de laatste touwlengte is de moeite, het deed me wat aan Chamonix denken. We doen nog een paar ultra korte routes op de naburige wand.

Middle Eagle: East Ridge S 100m - De aanloop is nogal prikkelend. De route doet denken aan een alpine rotsgraat. Met solide rots zolang je mooi in de route blijft. Het is eenvoudig klimmen en zeer gevariëerd.



Kobe en Erik in 2e touwlengte van 'East ridge'



Picnic op top van 'East ridge'

Tifghelt Col: First Choice VS 4c 70m + Diagonal Line VS 4c 120m
Erik klimt de eerste touwlengte perfect rustig, met redelijke protectie, echter wel in minder solide rots met veel ronde grepen. De standplaats inrichting is complex, de barsten zitten in de meest eigenaardige richtingen. Ik klim de volgende hoekversnijding, volledig mijn ding. Keren, draaien, spreiden en eenvoudig tenminste als je de verborgen greep in't terras vindt. Enkel de start is moeilijk. We staan nu op een gigantisch plateau aan de voet van de volgende wand. We eten en drinken op ons gemak. Marokkaans brood met choco en een pain 'sans' chocolat. Een perfecte picnic in de schaduw met mooi uitzicht.

De 2e wand start al dadelijk moeilijk, na een traverse van 15m, sta ik 7m boven het plateau. Ik worstel met de barst en de barst wint. Het klimmen gaat, maar het protectie steken is vermoeiend. Ik vraag even blok op mijn hoogste 'friend' om op adem te komen. Daarna lukt het beter, de rest is eenvoudig. Erik en Nele hebben pech, zij moeten nu noodgewongen recht omhoog naklimmen doorheen de overhangende wand. Flippen! Er zit veel los. Maar het lukt. Erik het vervolg mooi op. Een smalle schoorsteen met weinig grepen. Het betere klem en perswerk komt uit de kast. Nu is het mooi klimmen. Hoewel aandacht vereist blijft voor de minder solide stukken rots. Mooie touwlengtes volgen. Opnieuw picnic op de top.



Zicht op 'First Choice' en 'Diagonal Line'



Zicht op 'Diagonal line'



Kobe in deel 1 van de eerste touwlengte van 'Diagonal Line', 7m boven het plateau.



Erik in deel 2 van de eerste touwlengte van 'Diagonal Line', de smalle schoorsteen


Tagzene Gorge: Dyoudo Voodoo S 60m
Een prachtige gorge, het was precies een dagje canyoning. Na 10min komen we aan't begin van de gorge waar een dikke kikker het water in duikt. Nele vraagt even later is't dit niet de klimsector. Ik antwoord, dat is toch in de zon, dat is toch geen noordwand. We dalen of in de prachtige gorge, zelfs met een rappel en een stukje klimmen. Het kabbelende water, de vogels, het groen, de schaduw geeft rust. We denken het gevonden te hebben en starten een picnic. Na de picnic is't duidelijk, de klimwand is waar Nele had gewezen, aan't begin van de gorge. Ik wil nog even mijn voeten in't frisse water steken als ik net een dikke waterslang zie weg zwemmen. Slik. Nele ontdekt nog de baby versie van mijn vet exemplaar. Toch even goed kijken voor ik mijn voeten alsnog even sop. Zalig.



Kikker in Tagzene Gorge



Tagzene gorge



Waterslang in 'Tazgene gorge'

-Lower Eagle: Donkey serenads VD 290m: L1 50m 4a, L2 50m(-), L3 45m(-),L4 40m(-), L5 60m (-), 45m wandelen
Korte nogal 'bushwacking' aanloop. We starten aan een pijl gemaakt met houten stokjes. De eerste touwlengte mag ik volluit genieten 50m zeer gevarieerd op super solide rots. Ik geraak met mijn 60m touw net niet tot aan't relais. Dan maar een tussenrelais. Nele verkent de volgende lengte. Wegens de tussenrelais klimt ze tot waar het opnieuw stijler wordt. Echter hogerop staat er nogal veel mos. We kiezen de minst begroeide barst. Halfweg besluit nog recht te klimmen om in een grote barst wat beter protectie te kunnen steken, want de mico friendjes begonnen op te geraken. Deze barst is blijkbaar de eenvoudigste weg, maar de evenwichtige start maakte het een mooi lengte op solide rots. Nele krijgt de traverse voor de kiezen, met minder solide rots. Zonder veel moeite klimt rustig tot aan't relais, die nog net in de schaduw ligt. Het vervolg is een zacht hellende wand met grote grepen. Met 3 protecties sta ik 40m hoger. Nele krijgt de eindklim van 60m, een mooie graat met zelf overhangende secquenties. Iedereen is duidelijk aan't genieten van de zon, uitzicht en de mooie rots. We wandelen naar de top met een rustige picnic met een warme wandeling naar beneden.



Kobe en Erik in de 3e touwlengte van 'Donkey serenads'



Nele in de mentale voorbereiding voor de laatste touwlengte van 'Donkey serenads'



Nele in de laatste touwlengte van 'Donkey serenads'

Nog een Mc Donalds'ke steken op't strand van Agadir tussen de verbrande meute toeristen en dan de vlieger op richting Limbabwe
Topo info klik hier