Vent met Talleitspitze op de achtergrond
We bezitten een klein verslagje over de beklimming van de Talleitspitze (3406m) gevonden op't internet. Dit is dus de eerste inlooptocht. Ik kies voor mijn lichte 5.10 guide tennies schoenen. Niet echt ideaal voor de sneeuwveldjes. Het is warm en na veel zweten bereiken we de eerste sneeuwvelden. Deze steken we over tot we de rotsgraat bereiken. De graat is redelijk eenvoudig, hoewel er hier en daar een klimpassage in zit. Aan het topkruis eten we worst met Öztal-brood met een mooi zicht op Wildspitze, Similaun,... De terugweg is lang en warm, maar een prima inlooptocht. In de plensende regen stappen we naar het gezellige gasthaus in Vent voor een Wienerschnitzel'ke en een pintje, voor Tom natuurlijk Johannesbeersaft. Die avond verhuizen we al naar de andere vallei richting 'Obergurgl', zodat we 's ochtends snel kunnen aanlopen naar het 'Ramolhaus'.
Ramolhaus (3006m)
We slapen langs de weg in de auto. Een mooie tocht door Alpenweides naar de hut 1080 hoogtemeters in 4uur met zicht op een mooie vallei met besneeuwde toppen. We vragen dadelijk ook de mogelijkheden voor beklimmingen aan de huttenwirt. Met een paar zinnen praktische info weten we het project voor morgen. Mittlerer Ramolkogl (3518m) dan graatoverschrijding naar de hoogste top Grosser Ramolkogl (3550m) en indien nog tijd op de terugweg Nordliche Ramolkogl (3428m). Het avondeten is lekker en uitgebreid. Bij het eerste zonlicht staan we op en starten het ontbijtbuffet. Muesli, yoghurt, chocopops, brood, confituur,... smullen. Volgens de huttenwirt is een touw niet noodzakelijk, alle crevassen liggen dicht, dus stappen zonder touw richting de eenvoudige gletscher. De rotsgraad is mooi solide rots en met momenten toch echt klimmen.
Links Grosser Ramolkogel (3550m), midden Mittlerer (3518m) en rechts Nordliche Ramolkogel (3428m)
Alles verloopt vlot en na wat inspanning staan we onder de voet van 70m sneeuwwandje van de Nordliche Ramolkogl (3428m). En mooie mini-initiatie voor een noorwand beklimming. De klimmen af via de graat richting de hut. Om niet nu al in de pinten te moeten vliegen, vraagt Tom om er nog eentje bij te doen. Ene kogl welteverstaan. Na wat rekenwerk lijkt het qua tijd mogelijk. Dus vlammen we naar beneden en vervolgens de via ferrata op naar het joch (zadel) van de Spiegelkogel (3426m). Opnieuw een lange rotsgraat maar eenvoudiger. Opnieuw verloop alles zeer vlot. Tom is niet moe te krijgen. Ik kijk wat pips bij het lekkere avondeten. Ne kogl teveel zeg ik nog. Opnieuw naar de huttenwirt om te vragen of een overschrijding van de Schalfkogel (3540m) mogelijk om zo door te steken naar de volgende hut. Het weer is stabiel en we willen hiervan profiteren. Opnieuw een paar zinnen info, enkel de afdaling is niet zo duidelijk. Bij reservatie van de volgende hut (Hohe wildehaus) krijgen we iets meer info over de afdaling.
Links Schalfkogel (3540m)( wij hadden iets minder sneeuw als op de foto )
De gletscher is 's morgens redelijk goed, licht bevroren. Het is een eind stappen en stijgen in de sneeuw vooralleer we op de echte rotsgraat staan. Deze is niet super solid op plaatsen. Opletten dus. Uiteindelijk staan we op de laatste sneeuwgraat naar de top als we ontdekken dat het de laatste 30m verijst is. De firn is te dun langs de zijkant om zonder crampons erop te stappen. Dus snel crampons aan en hup naar de top. De afdaling is duidelijk. Eerst verder over de graat dan via een sneeuwveld en rotsgraat naar het joch, dan in een wijde boog de gletscher afdalen. Op het einde van de gletscher is het echter gevaarlijk als je hier de weg mist. De gletscher heeft namelijk de laatste rots en zandwand al deels naar beneden geduwd. Er lopen enorme scheuren daarheen de morene, die wijze erop dat dit ook wel eens kan instorten. We volgen onze neus en blijven boven deze scheuren traverseren totdat we opnieuw op de gletscher onderaan de wand staan. Enkel nog een hete wandeling naar de hut.
Hohe Wildehaus met op de achtergrond Spiegelkogl,Grosser Ramolkogl en Nordliche Ramolkogl
Een vrolijke huttenwirtin komt ons begroeten, en dadelijk bestellen we een gulashsoep'ke om te bekomen. We zijn ons sokken nog maar net aan't drogen in de zon als we uitgenodigd worden om en schnapps'ke mee te drinken. Gezellig zo die Oostenrijkse hutten. We raken aan de praat met enkele Duitsers en komen zo aan een plan voor de volgende dag. We willen de Hohe Wilde (3482m) overschrijden over Noord en zuid top en ontdekken dat je dan kan afdalen via een evenwijdige gletschervallei (Langtalerferner gletscher) opnieuw richting 'Obergurgl'. 's morgens is het beulen, de lange gletscher is door de zon gesmolten tot en hoop putten die 's nachts bevroren zijn. Uiteindelijk staan we nog snel aan het begin van de rotsgraat.
Links in de verte hohe Wilde (3482m) vanuit Hohe wildehaus
We klimmen onbewust de te omzeilen eerste rotspunt. Hierna doen we een rappel en zijn hierbij de start van de via ferrata die over heel de graat loopt. Deze via ferrata is eigenlijk voor ons een tegenvaller, een kabelloze beklimming had ons meer geinteresseerd. Jammer. Het vraagt allemaal wat tijd, een uur later staan we op de hoofdtop. Even wat worst, kaas, brood, nootjes. De afdaling is een duidelijk spoor in de wand van losse stenen. Niet moeilijk maar vraagt wel aandacht. We staan opnieuw op de gletscher, deze keer wel in een andere vallei - Langtalerferner. Een mooie vallei met een perfecte gletscher maakt dat we snel afdalen. We bereiken in de hitte Langtalereckhutte en drinken een pintje op't terras. De auto staat in Obergurgl dus we stappen over de verharde weg richting de vallei. Halfweg stelt Tom voor om een 'binnenweg' te nemen over de alpenweide. Na 300m zakken staan we voor een diepe canyon met wild water, einde 'binnenweg', dus opnieuw 300m stijgen naar de verharde weg. Een ijsje , een douche en ook de grill-teller van de pizzeria in 'Huben' doen wonderen.
Het slechte weer is opweg dus we beslissen om te verhuizen richting de normaalroute van de Weisshorn (4506m) voor het laatste doel van de vakantie. We cruisen rustig richting Zwitserland, geen druk want het is nog 2 dagen slecht weer. Uiteindelijk lopen we aan naar de Weisshorn hut vanuit Randa met het nieuws dat er verse sneeuw is gevallen op de berg. Maar we gaan een poging wagen. Een mooie aanloop in de hete zon naar de Weisshorn hut vraagt wel wat energie. We vernemen dat vandaag niemand de top heeft bereikt en dus ook de sneeuwgraat nog niet gespoort is. Opnieuw lekker eten in de hut en we krijgen zelfs bij als we willen. Schuppen dus, want we gaan het nodig hebben. Om 3u zijn we op weg. De gletscheroversteek is kort en dan volgt al dadelijk de eerste hindernis 'die douche'. Een stijle gladde rotswand met een beekje doorheen. In't donker is't maar een natte bedoening. Eens bovenaan deze wand ligt een onoverzichtelijk sneeuwveld met overal sporen. We vorderen goed volgens de andere koplampjes, maar een cordé van gidsen en aspirant gidsen haalt ons snel in. We pikken even aan, maar het gaat te snel.
Weisshorn (4506m)
Daarna moeten we zelf onze weg zien te zoeken in de rotsgraten en couloirs. Een meerwaarde voor mij, dat zoeken 'keeps the mind busy'. Het is een onderhoudende zoektocht, die veel concentratie vraagt, we klimmen nog steeds zonder touw. Eén passage is een redelijk stijle wand die een beetje verijst is, maar ook dit gaat vlot, ook zonder touw. Na uren zoeken en blokken klauteren staan we eindelijk op de 'fruhstuckplatz' en de start van de graat. Hier binden we in om de luchtige rots en sneeuwgraat toch een beetje te beveiligen. Het juiste spoor volgen vraagt opnieuw concentratie en telkens is er weer een stevige korte rotspassage of messcherpe sneeuwgraat. Dit vraagt opnieuw veel tijd maar we schieten goed op en zien de gidsen voor ons al op de sneeuwflank naar de top sporen. Oef dat moeten we dus gelukkig niet zelf doen. Uiteindelijk bereiken we de sneeuwflank en de verse sneeuw vraagt best wat inspanning zelfs al is er gespoort. Uiteindelijk bereiken we de laatste rotsflank, met mixte klimmen. Dit ligt er moeilijk bij. Tom geraakt erop en ik volg. We passeren de gidsen die afdalen net voor de top. Het weer is 'grand beau' geen wolkje aan de lucht, en het zicht is eindeloos ver: Mont blanc, Gran paradiso,... Even goed genieten van het uitzicht, een koekje en dan dezelfde weg terug. In de afdaling van het mixte gedeelte maak ik nog een domme fout, ik kies een rotsgreep omgeven door sneeuw, bij belasting blijkt het een losse steen in de sneeuw te zijn, maar ik kan mijn evenwicht nog net bewaren. De afdaling is moeilijk de verse sneeuw is niet stabiel en de voettredes breken telkens uit. Tom heeft het er lastig mee. Het vraagt opnieuw veel concentratie. We kiezen ervoor om in de afdaling veel aandacht te schenken aan zekeren. Omdat we toch al even bezig zijn en een verslappen van de concentratie onaangename gevolgen kan hebben. De terugweg is lang en aan de verijste rotswand maken we een rappel. Ook 'die douche' is opnieuw onaangenaam nat en tricky. Moe en uitgelaten bereiken we de hut. We hadden beslist om nog een avondje te blijven om het einde van de Alpenvakantie te vieren en ook onze knieën te sparen voor de afdaling. Dus een flesje rode wijn smaakte best!
We eindigen met een tussenstop in Fontainebleau voor wat boulderen met Sofie, Kobe en Sandrine. Een gezellige afsluiter voor deze vakantie.
Topfoto Weisshorn
Zicht op Weisshorn vanuit hut met dank aan Tom's gsm
Alleszins heb ik deze vakantie ontdekt dat ook Oostenrijk mooie beklimmingen bezit. En dat een goede babbel met de huttenwirt meer waard is dan 100 topo's.
Met dank aan de foto's van internet geplukt.
Het lijstje in't kort:
-Talleitspitze (3406m) UIAA I - 5u - normalweg vanuit Vent
-Mittlerer (3518m) en Grosser Ramolkogel (3550m) UIAA II - vanuit Ramolhaus
-Nordliche Ramolkogel (of Anichspitze) (3428m)
-Spiegelkogel (3426m)
-Schalfkogel (3540m) - north ridge - overschrijding naar Hohe wildehaus
-Hohe Wilde (3482m) Noord en zuid top - 400m via ferrata - UIAA II -normaal route van heuit het noorden - overschrijding vanuit Hohe wildehaus - afdaling langs Langtalerferner gletscher
-Weisshorn (4506m) - normaalroute vanuit Weisshornhut - 7u tot top - 1600Hm, AD, III-,II,I, rock and snow 45°
donderdag 28 februari 2013
donderdag 13 december 2012
Wet paint!
Het poortje voor Comblain-la-Tour begint vorm te krijgen. Nog dank aan Wim voor de schilderhulp met aangepaste dranken.
Nog één extra laagje verf en de installatie kan beginnen.
Wet paint!
Wegens het winterse weer is het langlaufen ipv de installatie van het poortje. Een leuk verslagje hier
Nog één extra laagje verf en de installatie kan beginnen.
Wet paint!
Wegens het winterse weer is het langlaufen ipv de installatie van het poortje. Een leuk verslagje hier
maandag 3 december 2012
Laswerken & La sur...prise
Op zaterdag is het metalen hekje voor Comblain-la-Tour in elkaar gelast door meesterlasser Peter. Met assistentie van onhandige mezelf. Nu dat metalen ding nog schilderen en terplaatse installeren! De omheining is ook al aangekocht.
Zondag spelen in 'la Sur...prise', een oude rotsroute. Letterlijk vertaald: de verrassing of de route met grepen. Om te beginnen was het weerbericht een verrassing. Door de sneeuw rijden Jurgen en ik naar Pont à Lesse naar een oude rotsklimroute in de hoop op prachtig weer. De eerste verrassing: de wand ligt droog en het is niet super koud (2°c). Aan de voet van de wand staat de oude routenaam: la sur...prise. Jurgen test de start, methode gevonden, greep breekt uit, nieuwe methode, greep breekt uit,... Dit wordt nog een opgave. De rest van de route is betere rots en eenvoudiger en gaat snel. Jurgen zet snel de haken en dan hop naar de drytool routes. Leuk om te zien, dat ziet er eigenlijk niet zo moeilijk uit (waarschijnlijk is het dit wel). Impressionant om te zien. Leuk om te zien hoe het drytoolen geëvolueerd is. Mezelf redelijk rustig gehouden, om de zeurende schouder niet verder te kwetsen voor de vakantie over een paar weken naar de Costa. Het begon nog thans stevig te jeuken.
La sur...prise - juist links van het grotje(rood-wit lintje)
Close-up foto van 'la sur...prise' met de startcrux
Op geel-grijze vlekken zaten vroeger voetsteunen
Zondag spelen in 'la Sur...prise', een oude rotsroute. Letterlijk vertaald: de verrassing of de route met grepen. Om te beginnen was het weerbericht een verrassing. Door de sneeuw rijden Jurgen en ik naar Pont à Lesse naar een oude rotsklimroute in de hoop op prachtig weer. De eerste verrassing: de wand ligt droog en het is niet super koud (2°c). Aan de voet van de wand staat de oude routenaam: la sur...prise. Jurgen test de start, methode gevonden, greep breekt uit, nieuwe methode, greep breekt uit,... Dit wordt nog een opgave. De rest van de route is betere rots en eenvoudiger en gaat snel. Jurgen zet snel de haken en dan hop naar de drytool routes. Leuk om te zien, dat ziet er eigenlijk niet zo moeilijk uit (waarschijnlijk is het dit wel). Impressionant om te zien. Leuk om te zien hoe het drytoolen geëvolueerd is. Mezelf redelijk rustig gehouden, om de zeurende schouder niet verder te kwetsen voor de vakantie over een paar weken naar de Costa. Het begon nog thans stevig te jeuken.
La sur...prise - juist links van het grotje(rood-wit lintje)
Close-up foto van 'la sur...prise' met de startcrux
Op geel-grijze vlekken zaten vroeger voetsteunen
maandag 6 februari 2012
Ice, ice baby
Een leuk weekendje ijsklimmen.
Klik hier voor verslagje van mijn zusje.
En omdat de Belgische weergoden meewerkten, hebben we nog een extra weekendje met ijs mogen spelen
klik hier voor deel 2
Nele 'tooling-around'
Met dank aan Nele & Erik voor de foto.
Klik hier voor verslagje van mijn zusje.
En omdat de Belgische weergoden meewerkten, hebben we nog een extra weekendje met ijs mogen spelen
klik hier voor deel 2
Nele 'tooling-around'
Met dank aan Nele & Erik voor de foto.
woensdag 20 juli 2011
L'Evêque en Grand Lui
Opnieuw wat alpinisme met Bart. Hoewel door het onstabiele weer maar voor een weekje. We starten met wat motorpech in't midden van de Ardennen. Touring bellen, 45min wachten, slangeskes terug aankoppelen op de turbo en opnieuw op weg. We starten met zuidwest graat van L'Evêque (3716m) in Arolla (CH). Dus lopen we aan op de Cabane de Vignettes (3160m), niet de mooiste aanloop naar een berghut, eerder een noodzakelijk kwaad. Een logischere optie is aanlopen naar Cabane de Dix, met eerst een beklimming van 'Montblanc de Cheillon' en dan de overschreiding van de 'Pigne d'Arolla' om zo in cabane de Vignettes te geraken. (deze deden we reeds vorig seizoen)
L'Evêque
We starten met ontbijt om 4u30 een late start. De oversteek van de glacier du M.Collon is een hele trip, maar uiteindelijk staan we in't zadel aan de voet van de rotsgraat. Een beetje twijfel bij de start. We voelen allebei de hoogte, vers van de Belgische 0 m boven zeespiegel en het weer geeft duidelijk kans op onweer. De eerste touwlengte op rots is even schrikken. Een gladde moelijk af te zekeren plaat, niet echt eenvoudig met bergschoenen. Dan is't het een eindje stappen richting de schouder van de graat over losse blokken, maar alsnog redelijk veilig terrein. Dan start het echte rotsklimmen opnieuw. De 3e touwlengte doen we elk een stukje omwille van touwwrijving. Ongeveer 3e graad met hier en daar een aardig interessant pasje. Zeer mooie en solide rots.
Bart in de 3e touwlengte 'Eveque'
Dan volgt de crux-lengte, 4e graad. Een mooie hoekversnijding die doodloopt op een dakje. Deze valt goed af te zekeren en op bergschoenen opnieuw een uitdaging. Ik kan er met volle teugen van genieten, zelfs nu de wolken ons volledig in de mist hebben gehuld. Dan volgt er nog 3e graads terrein tot de top. We klimmen verder in corde tendu. Dan kiezen we ervoor om de graat zelf te beklimmen, alvast de snelste oplossing met het wispelturige weer. De graat wordt scherper en ik klim vast tot op een scherpe rotsgraat. We maken een relais, ik steek een friend achter een losse blok bij gebrek aan beter, leg een lint rond een rotspunt die waarschijnlijk zal blijven liggen en waag de pas. Eerst uithangen aan de scherpe rotsgraat dan optrekken en paardrijden. Rustig gaan staan op een klein plateau en een oude rotshaak clippen. Dit is volgens de topo dus "expo" in 3e graads terrein.
Kobe in op de luchtige rotsgraad 'Eveque'
Er volgen nog 2 luchtige passages, maar deze kan je redelijk goed afzekeren. En even later staan we al op de top. De wolken zijn deels opgelost en we genieten van het uitzicht. Op deze berg zijn we helemaal alleen. Nog een vloeibaar fietsdrankje en wat foto's. De afdaling langs de normaal route gaat vlot, er is een duidelijk spoor. De sneeuwcondities zijn niet super maar acceptable. Opnieuw de gletscher over en terug naar de Cabane des Vignettes voor een pintje en dan terug naar Arolla.
Bart bij de start van de afdaling 'Eveque'
Een filmpje van enkele Franse klimmers geeft een mooi beeld van de klim.Klik hier
Als rustdag gaan we boulderen in 'Médonnet'. Dit ligt boven het stadje 'Salanches'. En we zijn aangenaam verrast door de kwaliteit van het gebied. Perfect voor 1 of 2dagjes boulderen. We bezoeken de klassieke sector. Mooi in de bos gelegen blokken van perfecte gneiss. Wel agressief op de vingers.
Kobe in de zoveelste poging op "L'Arnaque" 6c+
Bart in "n°53 de départ assis van Arête technique" (6c+) de topboulder van't gebied
Bart in "n°24 A droite assis" (6a)
Bart in "N°72 rouge dévers" (6a)
Bart in "N°72 rouge dévers" (6a)
Op de regendag bezoeken we Chamonix. Bij onze terugrit richting camping in 'La Fouly' blijkt één van de brugjes te zijn weggespoeld. Een extra lange maaltijd in een locaal restaurant dringt zich op. Nog laat op de avond hebben de Zwitserse wegenwerkers de brug al hersteld. Eindelijk richting ons matje!
We beslissen om een poging te wagen op de 'Grand Lui'(3509m) arête nord-ouest et traversée(PD+volgens topo maar met huidige condities rustig AD).
Voor meer info ivm de route klik hier
We lopen eerst aan op cabane Saleina in een vochtige mist en worden hartelijk ontvangen in een rustige gezellige hut met een tas warme thee. Zo moet dat dus! Ze maken de kachel aan in de droogruimte, zodat onze spullen droog zijn voor de klim van morgen.
Zicht op de top van "Grand Lui" met zijn kenmerkende gendarm.
Opstaan om 5u30, ontbijten en een korte aanloop over de morene. We zitten al snel op de gletscher, die moeten we traverseren tot onder de voet van de 'Grand Lui'. Dit is een hele trip. Op sommige plaatsen enkele meters blank ijs traverseren, voorzichtig. Ook een redelijk brokkelige passage rots valt te traverseren. Vermoedelijk door de weinige sneeuw van't voorjaar.
Zonsopgang boven de wolken tijdens de aanloop
Uitzicht tijdens de aanloop
Uiteindelijk staan we onder de sneeuwwand en Bart spoort de volledige weg, een korstje harde firn, met eronder zachte sneeuw. Voor Bart een mooie opwarmer, dankje! Na een kort stukje rotsgraad volgt nog een mooie scherpe sneeuwgraad naar de top.
Bart op de sneeuwgraat naar de top van "Grand Lui"
Een mooi uitzicht, ook omdat we boven de wolken zitten. We besluiten op onze Franse vrienden te wachten voor de afdaling in het firncouloir met wat losse stenen bovenaan. Kwestie van niets op onze kop te krijgen.
Kobe 'having a break" op de top
Onze Franse vrienden op de sneeuwgraat naar de top.
Zicht van de top richting de cabane de Saleina
De afdaling blijkt het moeilijkste van de klim te worden. Een steil coiloir van zeer harde firn met lawinegeulen. Zigzaggen lukt enkel bovenaan. Deels klimmen we simultaan af met gezicht naar de wand. Pittig, vooral omdat het couloir op een rotswandje eindigd. Het einde is opnieuw een losse troep stenen. Even opletten! Dan staan we veilig terug op de gletscher, oef!
Zicht op't afdaalcouloir van "Grand Lui"
Bij de afdaling van de gletscher lopen we vast op de grote spleten van de gletscher omdat we deze door de mist niet goed kunnen zien. Gelukkig zien we door een klein gat in de wolken even de hut liggen, daarvoor moeten we echter terug de valleiwand omhoog. Een deel van het pad is vermoedelijk weggevaagd door een voorjaarsstorm of lawine. Een zeer mooie beklimming, hoewel ik vermoed dat de afdaling beter langs een andere weg moet in de toekomst, als de gletscher nog verder afsmelt.
Door het wispelturige weer houden we het na één week bekeken. Met onstabiel weer kan je beter niet in de bergen zitten. Alvast 2 mooie beklimmingen en zeker aanraders.
L'Evêque
We starten met ontbijt om 4u30 een late start. De oversteek van de glacier du M.Collon is een hele trip, maar uiteindelijk staan we in't zadel aan de voet van de rotsgraat. Een beetje twijfel bij de start. We voelen allebei de hoogte, vers van de Belgische 0 m boven zeespiegel en het weer geeft duidelijk kans op onweer. De eerste touwlengte op rots is even schrikken. Een gladde moelijk af te zekeren plaat, niet echt eenvoudig met bergschoenen. Dan is't het een eindje stappen richting de schouder van de graat over losse blokken, maar alsnog redelijk veilig terrein. Dan start het echte rotsklimmen opnieuw. De 3e touwlengte doen we elk een stukje omwille van touwwrijving. Ongeveer 3e graad met hier en daar een aardig interessant pasje. Zeer mooie en solide rots.
Bart in de 3e touwlengte 'Eveque'
Dan volgt de crux-lengte, 4e graad. Een mooie hoekversnijding die doodloopt op een dakje. Deze valt goed af te zekeren en op bergschoenen opnieuw een uitdaging. Ik kan er met volle teugen van genieten, zelfs nu de wolken ons volledig in de mist hebben gehuld. Dan volgt er nog 3e graads terrein tot de top. We klimmen verder in corde tendu. Dan kiezen we ervoor om de graat zelf te beklimmen, alvast de snelste oplossing met het wispelturige weer. De graat wordt scherper en ik klim vast tot op een scherpe rotsgraat. We maken een relais, ik steek een friend achter een losse blok bij gebrek aan beter, leg een lint rond een rotspunt die waarschijnlijk zal blijven liggen en waag de pas. Eerst uithangen aan de scherpe rotsgraat dan optrekken en paardrijden. Rustig gaan staan op een klein plateau en een oude rotshaak clippen. Dit is volgens de topo dus "expo" in 3e graads terrein.
Kobe in op de luchtige rotsgraad 'Eveque'
Er volgen nog 2 luchtige passages, maar deze kan je redelijk goed afzekeren. En even later staan we al op de top. De wolken zijn deels opgelost en we genieten van het uitzicht. Op deze berg zijn we helemaal alleen. Nog een vloeibaar fietsdrankje en wat foto's. De afdaling langs de normaal route gaat vlot, er is een duidelijk spoor. De sneeuwcondities zijn niet super maar acceptable. Opnieuw de gletscher over en terug naar de Cabane des Vignettes voor een pintje en dan terug naar Arolla.
Bart bij de start van de afdaling 'Eveque'
Een filmpje van enkele Franse klimmers geeft een mooi beeld van de klim.Klik hier
Als rustdag gaan we boulderen in 'Médonnet'. Dit ligt boven het stadje 'Salanches'. En we zijn aangenaam verrast door de kwaliteit van het gebied. Perfect voor 1 of 2dagjes boulderen. We bezoeken de klassieke sector. Mooi in de bos gelegen blokken van perfecte gneiss. Wel agressief op de vingers.
Kobe in de zoveelste poging op "L'Arnaque" 6c+
Bart in "n°53 de départ assis van Arête technique" (6c+) de topboulder van't gebied
Bart in "n°24 A droite assis" (6a)
Bart in "N°72 rouge dévers" (6a)
 |
| Van Blogger |
Bart in "N°72 rouge dévers" (6a)
Op de regendag bezoeken we Chamonix. Bij onze terugrit richting camping in 'La Fouly' blijkt één van de brugjes te zijn weggespoeld. Een extra lange maaltijd in een locaal restaurant dringt zich op. Nog laat op de avond hebben de Zwitserse wegenwerkers de brug al hersteld. Eindelijk richting ons matje!
We beslissen om een poging te wagen op de 'Grand Lui'(3509m) arête nord-ouest et traversée(PD+volgens topo maar met huidige condities rustig AD).
Voor meer info ivm de route klik hier
We lopen eerst aan op cabane Saleina in een vochtige mist en worden hartelijk ontvangen in een rustige gezellige hut met een tas warme thee. Zo moet dat dus! Ze maken de kachel aan in de droogruimte, zodat onze spullen droog zijn voor de klim van morgen.
Zicht op de top van "Grand Lui" met zijn kenmerkende gendarm.
Opstaan om 5u30, ontbijten en een korte aanloop over de morene. We zitten al snel op de gletscher, die moeten we traverseren tot onder de voet van de 'Grand Lui'. Dit is een hele trip. Op sommige plaatsen enkele meters blank ijs traverseren, voorzichtig. Ook een redelijk brokkelige passage rots valt te traverseren. Vermoedelijk door de weinige sneeuw van't voorjaar.
Zonsopgang boven de wolken tijdens de aanloop
Uitzicht tijdens de aanloop
Uiteindelijk staan we onder de sneeuwwand en Bart spoort de volledige weg, een korstje harde firn, met eronder zachte sneeuw. Voor Bart een mooie opwarmer, dankje! Na een kort stukje rotsgraad volgt nog een mooie scherpe sneeuwgraad naar de top.
Bart op de sneeuwgraat naar de top van "Grand Lui"
Een mooi uitzicht, ook omdat we boven de wolken zitten. We besluiten op onze Franse vrienden te wachten voor de afdaling in het firncouloir met wat losse stenen bovenaan. Kwestie van niets op onze kop te krijgen.
Kobe 'having a break" op de top
Onze Franse vrienden op de sneeuwgraat naar de top.
Zicht van de top richting de cabane de Saleina
De afdaling blijkt het moeilijkste van de klim te worden. Een steil coiloir van zeer harde firn met lawinegeulen. Zigzaggen lukt enkel bovenaan. Deels klimmen we simultaan af met gezicht naar de wand. Pittig, vooral omdat het couloir op een rotswandje eindigd. Het einde is opnieuw een losse troep stenen. Even opletten! Dan staan we veilig terug op de gletscher, oef!
Zicht op't afdaalcouloir van "Grand Lui"
Bij de afdaling van de gletscher lopen we vast op de grote spleten van de gletscher omdat we deze door de mist niet goed kunnen zien. Gelukkig zien we door een klein gat in de wolken even de hut liggen, daarvoor moeten we echter terug de valleiwand omhoog. Een deel van het pad is vermoedelijk weggevaagd door een voorjaarsstorm of lawine. Een zeer mooie beklimming, hoewel ik vermoed dat de afdaling beter langs een andere weg moet in de toekomst, als de gletscher nog verder afsmelt.
Door het wispelturige weer houden we het na één week bekeken. Met onstabiel weer kan je beter niet in de bergen zitten. Alvast 2 mooie beklimmingen en zeker aanraders.
zaterdag 22 januari 2011
Ijsklimmen!
Vorige jaar net nog een dagje kunnen genieten van wat ijsklimmen in de Ardennen met een leuke bende vrienden.
Zie website van mijn zusje voor verslagje met foto's
klik hier
Update, enkele Foto's van Bart.
Zie website van mijn zusje voor verslagje met foto's
klik hier
Update, enkele Foto's van Bart.
vrijdag 20 augustus 2010
Alpinisme in Champex - Arolla - Chamonix
We starten op onze geliefde camping in 'la fouly' met Bart. Een stevige aanloop naar 'cabane du Trient' in de Champex vallei, waar we 's nachts amper slapen. Mijn rugzak staat onder het raam, en de nachtelijke regen doet zijn werk. Ik neem hem juist op tijd weg voordat alles nat is. Dan de snurkers, ongelooflijk! Dat ne mens zo'n lawaai kan maken? Een klein onbijt en dan aanlopen naar de 'Aiguille Purtscheller' (3475m) voor de zuidgraat.
Aiguille Dorée met 'Col copt', duidelijk niet in conditie.
Aiguille Purtscheller
We kruipen over de 'rimaye' naar de start van de route, maar we vertrouwen het weer niet. Veel wind en onheilspellende wolken vanuit Chamonix. We beslissen dan maar over te gaan op een gletscherwandeling. We dalen af via 'col du tour' om zo aan te sluiten op de normaal route van 'petite fourche' (3520m). Een leuke wandeling met wat klauteren op de rotsgraat op het einde. We hadden eigenlijk kunnen doorsteken naast 'Tête Blanche' ipv in die diepe put van de 'col' weer omhoog te moeten. Maar onder het moto 'da is goed voor de fysiek?' kruipen we er weer op. We beslissen om af te dalen naar de lager gelegen hut 'cabane d'Orny'. Gezelliger en enkele oude bekenden ontmoet, namelijk: Iris en Bies op stage met LBV. Opnieuw vroeg op voor een 2 poging op 'aiguille Purtscheller'. We staan samen met een britse gids en zijn amerikaanse klant aan de start van de rotsroute. Bart start met de eerste touwlengte (5c/6a). Best pittig, een serie barsten die eindigen in een grote hoekversnijdig, waar de crux zit. De tweede touwlengte (4c) is iets eenvoudiger, voornamelijk parcours zoeken op luchtige rotsgraat. Waarna ik vanaf de rotstoren mij dadelijk laat zakken tot de volgende relais. Bart volgt en ik laat hem zakken. Dan volgen 2 eenvoudige touwlengtes, waarna we eindelijk aan de voet van de grote schoorsteen staan. Het is mijn beurt, het ziet er stevig uit. Het blijkt allemaal best mee te vallen. Een zeer impressionante touwlengte, hoewel Bart met rugzuk hier waarschijnlijk anders over denkt. Het 2dee deel van de schoorsteen is kort. Ik zoek een weg naar boven en vind nog een super mooie barst / hoekversnijding. Gewoon genieten, wegens touwwrijving maak ik relais zo'n 10m onder de top. Bart mag de laatste crux doen naar de top. Klemmen in een hoekversnijding. En dan top. De britse gids volgt de standaard afdaalpiste. Wij volgen de afdaalroute beschreven in de topo. Na enkele rappels en wat zoekwerk. Staan we terug net boven de rimaye bij onze rugzakken en beetje natte klimschoenen van de sneeuw. We besluiten af te dalen tot de vallei. De weervoorspellingen van de volgende dagen zijn niet goed.
We lopen aan naar 'cabane des dix' samen met Lieselot, Thomas en Rine in Arolla. Een vrolijke bende en een rustige dagske. We warmen op met de normaalroute op 'la Luette' (3548m) om Lieselot de kans te geven te wennen aan de hoogte. De rest van de bende is al een beetje geacclimatiseerd. Het eten is super, wie gaat er klagen als't 'à volonté' is?
Thomas, Lieselot en Sandrine op weg naar top 'La Luette'
De gletscher voor 'La Luette' is een waar doolhof voor een paar honderd meter. Een zeer oude laag ijs met een dun laagje verse sneeuw. Redelijk verraderlijk om in een spalt te vallen. We zoeken voorzichtig een weg naar boven. Eens doorheen het doolhof, is het wandelen tot boven. Een leuke tocht. Rustig een koekske en een mooi uitzicht op vele toppers van de Alpen. Yes, straks opnieuw eten. Het liggen in de zon is niet voor mij, die sessie van een paar uur op de rustdag voel ik nog redelijk goed ( en dit zeker nog een week lang ).
De 'Montblanc de Cheilon' (3869m) is de volgende interessante berg in de omgeving. We kiezen voor de voorjaarsroute. Een mooi parcours, waarbij je een weg moet zoeken doorheen de vele spalten. Dit was alvast een beter optie dan de drukke route op de rotsgraat.
Op weg naar 'Montblanc de Cheilon'
We vorderen snel en net voor de voortop staat een stevige wind. Dan komt de leuke rotsgraat. Vooral de laatste touwlengte is een leuke uitdaging. Solide rots met grote grepen en goede zekeringsmogelijkheden. Iedereen raakt zonder veel problemen op de top.
Lieselot tussen de ijstorens bij beklimming 'Montblanc de Cheilon'
De afdaling verloop super vlot. Dus opnieuw zonnen en wachten op weer eten! Yes. We eten deze keer buiten op't terras. De hut is volledig volgeboekt.
De bende met zicht op de top van 'Montblanc de Cheilon'
Montblanc de Cheilon
Sandrine 0.001cm voor de top 'Montblanc de Cheillon'
Cabane des dix
We bestuderen de route voor morgen alvast, de overschrijding van de 'Pigne d'Arolla' (3796m). Opnieuw een kort ontbijt en deze keer een dikkere rugzak, omdat we voor de overschrijding gaan. Het merendeel van de route is stappen op firn.
Pigne d'Arolla
De start bij de overgang van ijs naar firn ligt wat slecht, de rest is echter perfect in conditie, zelfs met het extreem warme weer. Achter elke helling schuilt weer een ander vergezicht. Voordat ik het besef staan we op de top. De afdaling gaat vlot, zelfs in de papsneeuw. Een stukje taart in de hut en dan dalen we verder af naar de Arolla. En Yes, een lekker etentje met de dames in Martigny.
Omdat er veel weerberichten volgen met onstabiel weer, besluiten Bart en ik tussendoor enkele routes op 'le Brévent' in Chamonix te proberen. De rots is 'gneiss' met voornamelijk volledig volledig behaakte routes.
We wilden starten met 'le poème à Lou', maar ik maak een foutje met het lezen van de topo. En we besluiten een andere route te kiezen: 'la voie frison-roche' 200m TD- max 6a obligatoire 5c, volledig behaakt. link topo.
In de eerste touwlengte zit een stevige pas op een dalletje (6a). Toch even slikken voor mij, met rugzak. De 2e touwlengte (5b) is oppassen, als je van de route afwijkt is de rots fragiel. De 3e touwlengte (5c) is mooi. Een traverse met een evenwichtspasje zonder handgrepen duiken naar rechts. Dan 'Bouchon' of file. Een fris wandje en een uurke wachten, bibberen. Mijn beurt, oef. Een atletische 6a, klemtechnieken in een hoekversnijding. Duidelijk de laatste jaren toch beter leren klimmen, het liep vlot. Dan een wandeling over een terrasband. De laatste touwlengte is opnieuw mooi, 30m hoekversnijding (5c). Nooit moeilijk, wel altijd zoeken. Een leuke route, met teveel prutsers in de route. Dus wees op tijd op de teleferique! Een ganse dag in de mist gezetten en toch kunnen klimmen. Good choice!
Onze 2e poging in 'le poème à Lou' strand met een bende prutsers voor ons. We beslissen om in de aangrenzende route te starten, moeilijker, maar geen prutsers, die 0,00001m/min klimmen. Dus we starten 'la fin de babylone' 220m ED- max 6c obligatoire 6b, volledig behaakt.
De eerste touwlengte is technisch 6a maar niet moeilijk. De 2e touwlengte start met een athletisch dakje 6b. Dan volg er een stevige touwlengte 6b+, voornamelijk goed route lezen en de juiste grepen kiezen. De 4e touwlengte is een luchtige traverse, evenwichtswerk. Die ik verpruts met eventjes het setjes te pakken, leesfoutje! Dan een continue verticale 6b. Dan de 2e crux van de route, een 6c dakje. Het dakje gaat vlot, maar eens erop staat volgt nog wat geconcentreerd voetenwerk. Dan een verticale tot overhangende wand op grote grepen (6b). De uitklim is eenvoudig op 2m na (6a). Nog ne lekkere zandkoek van de bakker and bob's your uncle. Elke touwlengte op mooie en solide gneiss, met veel variatie in de touwlengtes.
We bezoeken ook het bouldergebiedje van de 'col de Montets' (Chamonix). Een leuk gebiedje als je eens een half dagje tijd hebt. Niet groot, maar enkele leuke blokken. Er zijn er 2 zeer dicht bij elkaar namelijk sektor 'Argentière' en sektor 'Vallorcine'. De eerste is de grootste met het meeste mogelijkheden.
Bart en Kobe na't eten
Als allerlaatste poging in het wispelturige weer proberen we de 'Zinalrothorn' in Zermatt.
Aanloop naar Rothorn hut
Na de aanloop en het verplichte schaakspelleke, waarbij ik het allerlaatste en kleinste jupilerke win van den bak, sneeuwt het de ganse nacht. Het ontbijt is uitgesteld en we ontdekken later een mooi besneeuwd landschap. Einde oefening.
Sneeuwballengevecht naast Rothorn hut
Zicht op Monte rosa massief
Aiguille Dorée met 'Col copt', duidelijk niet in conditie.
Aiguille Purtscheller
We kruipen over de 'rimaye' naar de start van de route, maar we vertrouwen het weer niet. Veel wind en onheilspellende wolken vanuit Chamonix. We beslissen dan maar over te gaan op een gletscherwandeling. We dalen af via 'col du tour' om zo aan te sluiten op de normaal route van 'petite fourche' (3520m). Een leuke wandeling met wat klauteren op de rotsgraat op het einde. We hadden eigenlijk kunnen doorsteken naast 'Tête Blanche' ipv in die diepe put van de 'col' weer omhoog te moeten. Maar onder het moto 'da is goed voor de fysiek?' kruipen we er weer op. We beslissen om af te dalen naar de lager gelegen hut 'cabane d'Orny'. Gezelliger en enkele oude bekenden ontmoet, namelijk: Iris en Bies op stage met LBV. Opnieuw vroeg op voor een 2 poging op 'aiguille Purtscheller'. We staan samen met een britse gids en zijn amerikaanse klant aan de start van de rotsroute. Bart start met de eerste touwlengte (5c/6a). Best pittig, een serie barsten die eindigen in een grote hoekversnijdig, waar de crux zit. De tweede touwlengte (4c) is iets eenvoudiger, voornamelijk parcours zoeken op luchtige rotsgraat. Waarna ik vanaf de rotstoren mij dadelijk laat zakken tot de volgende relais. Bart volgt en ik laat hem zakken. Dan volgen 2 eenvoudige touwlengtes, waarna we eindelijk aan de voet van de grote schoorsteen staan. Het is mijn beurt, het ziet er stevig uit. Het blijkt allemaal best mee te vallen. Een zeer impressionante touwlengte, hoewel Bart met rugzuk hier waarschijnlijk anders over denkt. Het 2dee deel van de schoorsteen is kort. Ik zoek een weg naar boven en vind nog een super mooie barst / hoekversnijding. Gewoon genieten, wegens touwwrijving maak ik relais zo'n 10m onder de top. Bart mag de laatste crux doen naar de top. Klemmen in een hoekversnijding. En dan top. De britse gids volgt de standaard afdaalpiste. Wij volgen de afdaalroute beschreven in de topo. Na enkele rappels en wat zoekwerk. Staan we terug net boven de rimaye bij onze rugzakken en beetje natte klimschoenen van de sneeuw. We besluiten af te dalen tot de vallei. De weervoorspellingen van de volgende dagen zijn niet goed.
We lopen aan naar 'cabane des dix' samen met Lieselot, Thomas en Rine in Arolla. Een vrolijke bende en een rustige dagske. We warmen op met de normaalroute op 'la Luette' (3548m) om Lieselot de kans te geven te wennen aan de hoogte. De rest van de bende is al een beetje geacclimatiseerd. Het eten is super, wie gaat er klagen als't 'à volonté' is?
Thomas, Lieselot en Sandrine op weg naar top 'La Luette'
De gletscher voor 'La Luette' is een waar doolhof voor een paar honderd meter. Een zeer oude laag ijs met een dun laagje verse sneeuw. Redelijk verraderlijk om in een spalt te vallen. We zoeken voorzichtig een weg naar boven. Eens doorheen het doolhof, is het wandelen tot boven. Een leuke tocht. Rustig een koekske en een mooi uitzicht op vele toppers van de Alpen. Yes, straks opnieuw eten. Het liggen in de zon is niet voor mij, die sessie van een paar uur op de rustdag voel ik nog redelijk goed ( en dit zeker nog een week lang ).
De 'Montblanc de Cheilon' (3869m) is de volgende interessante berg in de omgeving. We kiezen voor de voorjaarsroute. Een mooi parcours, waarbij je een weg moet zoeken doorheen de vele spalten. Dit was alvast een beter optie dan de drukke route op de rotsgraat.
Op weg naar 'Montblanc de Cheilon'
We vorderen snel en net voor de voortop staat een stevige wind. Dan komt de leuke rotsgraat. Vooral de laatste touwlengte is een leuke uitdaging. Solide rots met grote grepen en goede zekeringsmogelijkheden. Iedereen raakt zonder veel problemen op de top.
Lieselot tussen de ijstorens bij beklimming 'Montblanc de Cheilon'
De afdaling verloop super vlot. Dus opnieuw zonnen en wachten op weer eten! Yes. We eten deze keer buiten op't terras. De hut is volledig volgeboekt.
De bende met zicht op de top van 'Montblanc de Cheilon'
Montblanc de Cheilon
Sandrine 0.001cm voor de top 'Montblanc de Cheillon'
Cabane des dix
We bestuderen de route voor morgen alvast, de overschrijding van de 'Pigne d'Arolla' (3796m). Opnieuw een kort ontbijt en deze keer een dikkere rugzak, omdat we voor de overschrijding gaan. Het merendeel van de route is stappen op firn.
Pigne d'Arolla
De start bij de overgang van ijs naar firn ligt wat slecht, de rest is echter perfect in conditie, zelfs met het extreem warme weer. Achter elke helling schuilt weer een ander vergezicht. Voordat ik het besef staan we op de top. De afdaling gaat vlot, zelfs in de papsneeuw. Een stukje taart in de hut en dan dalen we verder af naar de Arolla. En Yes, een lekker etentje met de dames in Martigny.
Omdat er veel weerberichten volgen met onstabiel weer, besluiten Bart en ik tussendoor enkele routes op 'le Brévent' in Chamonix te proberen. De rots is 'gneiss' met voornamelijk volledig volledig behaakte routes.
We wilden starten met 'le poème à Lou', maar ik maak een foutje met het lezen van de topo. En we besluiten een andere route te kiezen: 'la voie frison-roche' 200m TD- max 6a obligatoire 5c, volledig behaakt. link topo.
In de eerste touwlengte zit een stevige pas op een dalletje (6a). Toch even slikken voor mij, met rugzak. De 2e touwlengte (5b) is oppassen, als je van de route afwijkt is de rots fragiel. De 3e touwlengte (5c) is mooi. Een traverse met een evenwichtspasje zonder handgrepen duiken naar rechts. Dan 'Bouchon' of file. Een fris wandje en een uurke wachten, bibberen. Mijn beurt, oef. Een atletische 6a, klemtechnieken in een hoekversnijding. Duidelijk de laatste jaren toch beter leren klimmen, het liep vlot. Dan een wandeling over een terrasband. De laatste touwlengte is opnieuw mooi, 30m hoekversnijding (5c). Nooit moeilijk, wel altijd zoeken. Een leuke route, met teveel prutsers in de route. Dus wees op tijd op de teleferique! Een ganse dag in de mist gezetten en toch kunnen klimmen. Good choice!
Onze 2e poging in 'le poème à Lou' strand met een bende prutsers voor ons. We beslissen om in de aangrenzende route te starten, moeilijker, maar geen prutsers, die 0,00001m/min klimmen. Dus we starten 'la fin de babylone' 220m ED- max 6c obligatoire 6b, volledig behaakt.
De eerste touwlengte is technisch 6a maar niet moeilijk. De 2e touwlengte start met een athletisch dakje 6b. Dan volg er een stevige touwlengte 6b+, voornamelijk goed route lezen en de juiste grepen kiezen. De 4e touwlengte is een luchtige traverse, evenwichtswerk. Die ik verpruts met eventjes het setjes te pakken, leesfoutje! Dan een continue verticale 6b. Dan de 2e crux van de route, een 6c dakje. Het dakje gaat vlot, maar eens erop staat volgt nog wat geconcentreerd voetenwerk. Dan een verticale tot overhangende wand op grote grepen (6b). De uitklim is eenvoudig op 2m na (6a). Nog ne lekkere zandkoek van de bakker and bob's your uncle. Elke touwlengte op mooie en solide gneiss, met veel variatie in de touwlengtes.
We bezoeken ook het bouldergebiedje van de 'col de Montets' (Chamonix). Een leuk gebiedje als je eens een half dagje tijd hebt. Niet groot, maar enkele leuke blokken. Er zijn er 2 zeer dicht bij elkaar namelijk sektor 'Argentière' en sektor 'Vallorcine'. De eerste is de grootste met het meeste mogelijkheden.
Bart en Kobe na't eten
Als allerlaatste poging in het wispelturige weer proberen we de 'Zinalrothorn' in Zermatt.
Aanloop naar Rothorn hut
Na de aanloop en het verplichte schaakspelleke, waarbij ik het allerlaatste en kleinste jupilerke win van den bak, sneeuwt het de ganse nacht. Het ontbijt is uitgesteld en we ontdekken later een mooi besneeuwd landschap. Einde oefening.
Sneeuwballengevecht naast Rothorn hut
Zicht op Monte rosa massief
vrijdag 23 juli 2010
Champex & Arolla
Met Bart de alpenvakantie ingezet met 'Petite Fourche' en 'Aiguille Purtscheller'. Dan met Lieselot, Thomas en Rine 'la Luette', 'Montblanc de cheilon' en 'Pigne d'arolla'. Hopelijk nu het zwaardere werk. Voorlopig werkt het weer niet mee.
maandag 3 augustus 2009
Trip report 'La traversée royale'
Met Bart dus een 2e poging ondernomen op dit projekt. We lopen dus opnieuw naar de 'refuge de Concrits'(2602m) vanuit de parking in 'Le Cugnon'(1175m).
Refuge Conscrits met slecht weer
Refuge Conscrits met mooi weer.
Deze keer met mooi weer en geen verse sneeuw. Onze tussenstop in 'Magic Wood' van enkele dagen heeft de verse sneeuw volledig doen smelten. De volledige namiddag op het terras in de zon gelegen, kijkend naar de steenbokken(Bouquetins).
De steenbokken aan de hut
We staan ergens rond 3u30 op en starten de klim richting 'Aiguille de la Bérangère'(3425m). In deze condities aan puinhelling met 'schroot' tot op de top. In de start lukt het ons aardig om de steenmannen te volgen maar net voor dat we het sneeuwplateau bereiken raken we de weg kwijt. We zien sneeuw, dus we doen de crampons aan omdat we vermoeden dat de rest ook op de sneeuw verdergaat. Na 100m sneeuw zien we dat de rest van de beklimming gewoon over de rots gaat, de crampons terug uit. Het sneeuwveldje naar de top is maar een zakdoek groot en de rotsgraat is de eenvoudigere oplossing. De rotsgraat gaat verder naar de 'Col de a Bérangère'(3348m). De sneeuwcondities zijn beneden alle peil, ofwel is't verijst ofwel is't 'slush'. Bij elke voetstap ontdek je andere sneeuwcondities onder je voet. De klim naar de 'Dômes de Miage' is een gevaarlijke onderneming. De sneeuw ligt volledig verijst en de rotsgraat ligt zonder sneeuw, bijgevolg alleen maar een losse hoop stenen. Ik kies voor de losse stenen, duidelijk de foute oplossing. We hadden touwlengtes moeten trekken op de ijswand. Na wat hachelijke stappen op de losse troep stenen komen we veilig bij de sneeuwgraat. Het is terug betere firn, niet perfect maar wel veiliger als de voorgaande toestanden. We kruisen de eerste klimmers die de klim in omgekeerde richting doen. Wij zijn blijkbaar de enige die vandaag de doorsteek naar refuge du Durier wagen. De beklimming volgt de scherpe sneeuwgraat over de verschillende 'Dômes de Miages'(3672m). In totaal zijn het 5 toppen. Enkel de klim vanuit de 'Col de Miages' is nog stevig omhoog.
'Dômes de Miage' met zicht op 'Bionnassay' en 'Mont blanc'
De afdaling naar de 'Durier' is een lange dalende rotsgraat bestaande uit losse stenen.
Een zicht op de afdaling
Met 1 rappel van 10m. Voorzichtig afklimmen is de boodschap. Na in totaal 8u klimmen bereiken eindelijk de hut.
Refuge Durier
We blijven tot een uur of 6 in de zon liggen, met een mooi zicht op de Bionnassay. We bevinden ons boven de wolken, wat een vreemd zicht.
Luieren boven de wolken
Bart speelt voor 'waterboy' voor de hut. Wegens een gebrek aan stromend water wordt smeltwater van de gletscher in flessen gegoten en gebruikt voor het koken. Het avondeten is een echt festijn: een stevige soep met vers gebakken brood, een spaghetti met spekblokjes en als dessert een stevig stuk cake. Om 3u staan we op en vertrekken richting 'Aiguille du Bionnassay' (4052m). Eerst een hoop stenen omhoog, gelukkig staan er steenmannen. Dan een mooie firnwand waarna je de sneeuwgraat bereikt tot aan de eerste rots. De eerste touwlengtes zetten de toon. Een pittige klim op voornamelijk mooie en solide rots. We besluiten onze crampons aan te houden en touwlengtes te trekken. Op de 5 korte touwlengtes steek ik maar 3 tussenzekeringen, een beetje weinig. Bart haalt enkele aangepaste technieken uit de kast, zoals beenverklemmingen, met de nodige schrammen als gevolg. Ik klem bij de start van de 5e touwlengte mijn stijgijzer in een barst, met veel moeite krijg ik mijn voet terug. Onze leercurve is hoog vandaag. Het resterende stuk naar de top is een mooie steile sneeuwgraat. Vandaar krijg je ook zicht op de rest van de beklimming. Je ziet het vervolg van de graat tot aan 'Piton des italiens' en daarachter 'Dôme de Gouter'.
De top van 'Aiguille du Bionnassay' met zicht op 'Mont Blanc'
De sneeuwgraat is puur genieten, scherp, luchtig en een stevige afgrond aan elke kant.
Het verdere verloop van de route richting 'Dôme de Gouter'
Na 'piton des Italiens' slaat bij mij de motor af, vermoedelijk slecht water gedronken. Ik voel me vreselijk moe en heb darmkrampen. Met wat afzien en onder aanmoedigingen van Bart geraken we tot aan 'Dôme du Gouter'. Bart loopt rustig fluitend achter me aan, die staat nog fit.
Een zicht op de 'Mont Blanc'
Nu 2u stijgen naar de top van de 'Mont Blanc'(4807m), oef. Na de 'Dôme du Gouter' vervoegt ons sneeuwspoor de normaalroute van de 'Mont Blanc'. Eigenlijk een grote snelweg naar boven. Aan de 'Vallot hut' staat een stevige wind en we besluiten een goretex-jas aan te doen. Tijdens deze verkleedpartij, neemt de wind met een stevige ruk de zonnebril van Bart zijn hoofd. Onvindbaar verloren. Dan maar zonder zonnebril. Mijn motor sputtert nog altijd. Uiteindelijk bereiken we de top, waar we niet lang blijven. Bart zonder zonnebril, ik ne platte vis en een stevige wind zijn enkele redenen.
Top van 'Mont Blanc'
In snel tempo dalen we af. In geen tijd staan we terug aan 'Dôme du Gouter' en enkele koeken later aan 'refuge du Gouter'. We dalen dus af langs de normaalroute. Aan de hut ne peperkoek en cola en de motor draait weer. Over de afdaling naar 'nid d'aigle' , dit is het treinstation onder de hut, ga ik niet veel vertellen, enkel lang stappen tussen de bendes steenbokken. Nog wat chaos aan de balie van het station, 1u20 min treinrit en we zitten aan een frisse pint in Saint-Gervais.
Nog bedankt Bart voor het maken van de foto's
Refuge Conscrits met slecht weer
Refuge Conscrits met mooi weer.
Deze keer met mooi weer en geen verse sneeuw. Onze tussenstop in 'Magic Wood' van enkele dagen heeft de verse sneeuw volledig doen smelten. De volledige namiddag op het terras in de zon gelegen, kijkend naar de steenbokken(Bouquetins).
De steenbokken aan de hut
We staan ergens rond 3u30 op en starten de klim richting 'Aiguille de la Bérangère'(3425m). In deze condities aan puinhelling met 'schroot' tot op de top. In de start lukt het ons aardig om de steenmannen te volgen maar net voor dat we het sneeuwplateau bereiken raken we de weg kwijt. We zien sneeuw, dus we doen de crampons aan omdat we vermoeden dat de rest ook op de sneeuw verdergaat. Na 100m sneeuw zien we dat de rest van de beklimming gewoon over de rots gaat, de crampons terug uit. Het sneeuwveldje naar de top is maar een zakdoek groot en de rotsgraat is de eenvoudigere oplossing. De rotsgraat gaat verder naar de 'Col de a Bérangère'(3348m). De sneeuwcondities zijn beneden alle peil, ofwel is't verijst ofwel is't 'slush'. Bij elke voetstap ontdek je andere sneeuwcondities onder je voet. De klim naar de 'Dômes de Miage' is een gevaarlijke onderneming. De sneeuw ligt volledig verijst en de rotsgraat ligt zonder sneeuw, bijgevolg alleen maar een losse hoop stenen. Ik kies voor de losse stenen, duidelijk de foute oplossing. We hadden touwlengtes moeten trekken op de ijswand. Na wat hachelijke stappen op de losse troep stenen komen we veilig bij de sneeuwgraat. Het is terug betere firn, niet perfect maar wel veiliger als de voorgaande toestanden. We kruisen de eerste klimmers die de klim in omgekeerde richting doen. Wij zijn blijkbaar de enige die vandaag de doorsteek naar refuge du Durier wagen. De beklimming volgt de scherpe sneeuwgraat over de verschillende 'Dômes de Miages'(3672m). In totaal zijn het 5 toppen. Enkel de klim vanuit de 'Col de Miages' is nog stevig omhoog.
'Dômes de Miage' met zicht op 'Bionnassay' en 'Mont blanc'
De afdaling naar de 'Durier' is een lange dalende rotsgraat bestaande uit losse stenen.
Een zicht op de afdaling
Met 1 rappel van 10m. Voorzichtig afklimmen is de boodschap. Na in totaal 8u klimmen bereiken eindelijk de hut.
Refuge Durier
We blijven tot een uur of 6 in de zon liggen, met een mooi zicht op de Bionnassay. We bevinden ons boven de wolken, wat een vreemd zicht.
Luieren boven de wolken
Bart speelt voor 'waterboy' voor de hut. Wegens een gebrek aan stromend water wordt smeltwater van de gletscher in flessen gegoten en gebruikt voor het koken. Het avondeten is een echt festijn: een stevige soep met vers gebakken brood, een spaghetti met spekblokjes en als dessert een stevig stuk cake. Om 3u staan we op en vertrekken richting 'Aiguille du Bionnassay' (4052m). Eerst een hoop stenen omhoog, gelukkig staan er steenmannen. Dan een mooie firnwand waarna je de sneeuwgraat bereikt tot aan de eerste rots. De eerste touwlengtes zetten de toon. Een pittige klim op voornamelijk mooie en solide rots. We besluiten onze crampons aan te houden en touwlengtes te trekken. Op de 5 korte touwlengtes steek ik maar 3 tussenzekeringen, een beetje weinig. Bart haalt enkele aangepaste technieken uit de kast, zoals beenverklemmingen, met de nodige schrammen als gevolg. Ik klem bij de start van de 5e touwlengte mijn stijgijzer in een barst, met veel moeite krijg ik mijn voet terug. Onze leercurve is hoog vandaag. Het resterende stuk naar de top is een mooie steile sneeuwgraat. Vandaar krijg je ook zicht op de rest van de beklimming. Je ziet het vervolg van de graat tot aan 'Piton des italiens' en daarachter 'Dôme de Gouter'.
De top van 'Aiguille du Bionnassay' met zicht op 'Mont Blanc'
De sneeuwgraat is puur genieten, scherp, luchtig en een stevige afgrond aan elke kant.
Het verdere verloop van de route richting 'Dôme de Gouter'
Na 'piton des Italiens' slaat bij mij de motor af, vermoedelijk slecht water gedronken. Ik voel me vreselijk moe en heb darmkrampen. Met wat afzien en onder aanmoedigingen van Bart geraken we tot aan 'Dôme du Gouter'. Bart loopt rustig fluitend achter me aan, die staat nog fit.
Een zicht op de 'Mont Blanc'
Nu 2u stijgen naar de top van de 'Mont Blanc'(4807m), oef. Na de 'Dôme du Gouter' vervoegt ons sneeuwspoor de normaalroute van de 'Mont Blanc'. Eigenlijk een grote snelweg naar boven. Aan de 'Vallot hut' staat een stevige wind en we besluiten een goretex-jas aan te doen. Tijdens deze verkleedpartij, neemt de wind met een stevige ruk de zonnebril van Bart zijn hoofd. Onvindbaar verloren. Dan maar zonder zonnebril. Mijn motor sputtert nog altijd. Uiteindelijk bereiken we de top, waar we niet lang blijven. Bart zonder zonnebril, ik ne platte vis en een stevige wind zijn enkele redenen.
Top van 'Mont Blanc'
In snel tempo dalen we af. In geen tijd staan we terug aan 'Dôme du Gouter' en enkele koeken later aan 'refuge du Gouter'. We dalen dus af langs de normaalroute. Aan de hut ne peperkoek en cola en de motor draait weer. Over de afdaling naar 'nid d'aigle' , dit is het treinstation onder de hut, ga ik niet veel vertellen, enkel lang stappen tussen de bendes steenbokken. Nog wat chaos aan de balie van het station, 1u20 min treinrit en we zitten aan een frisse pint in Saint-Gervais.
Nog bedankt Bart voor het maken van de foto's
Abonneren op:
Posts (Atom)